Nowa polityka prywatnosci i plików Cookies - przeczytaj

Szukaj:
Alfabetyczna lista leków: A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z A-Z
   Zapisz się na bezpłatny biuletyn!
   e-mail:
 
   Specjalista Pacjent
Farmorubicin R.D.
| Wyślij znajomemu | Wydrukuj tę stronę
Powiadom znajomego o tej stronie
E-mail nadawcy:
E-mail odbiorcy:
Możesz podać kilka adresów, rozdzielając je przecinkami.
Treść wiadomości:
ukryj
ukryj

... proszę czekać ...

Farmorubicin R.D.

proszek i rozp. do sporządzania roztworu do wstrzykiwań
Substancja czynna:
Epirubicin
Kod ATC:
L 01 D B 03

Synonimy

Epirubicin Epirubicin Hydrochloride; 4′-Epiadriamycin Hydrochloride; 4′-Epidoxorubicin Hydrochloride; Épirubicine, chlorhydrate d’; Epirubicin-hidroklorid; Epirubicin- hydrochlorid; Epirubicinhydroklorid; Epirubicini hydrochloridum; Epirubicino hidrochloridas; Epirubisiinihydrokloridi; Epirubisin Hidroklorür; Hidrocloruro de epirubicina; Pidorubicin Hydrochloride
Trymestr 1,2,3. Trymestr 1,2,3. Trymestr 1,2,3. T1 ikoTrymestr 2,3. T2 ikoT3 iko?kobieta_karmiaca iko
Charakterystyka Produktu Leczniczego (SPC) przeznaczona jest dla specjalistów opieki zdrowotnej.
Opis produktu ma charakter informacyjny, przed zastosowaniem należy zapoznać się z oryginalną ulotką lub charakterystyką produktu.
4. Szczegółowe dane kliniczne
4.1. Wskazania do stosowania

Produkt FARMORUBICIN R.D. jest wskazany w leczeniu następujących typów nowotworów:

  • rak pęcherza moczowego wywodzący się z komórek nabłonka przejściowego
  • rak piersi wczesny, rak piersi zaawansowany i (lub) z przerzutami
  • nowotwory głowy i szyi
  • białaczki
  • drobnokomórkowy rak płuca
  • chłoniaki nieziarnicze złośliwe, ziarnica złośliwa
  • rak jajnika
  • rak okrężnicy i odbytnicy
  • mięsaki tkanek miękkich
4.2. Dawkowanie i sposób podawania

Droga podania: dożylna, dopęcherzowa.

Epirubicyna jest zazwyczaj podawana w postaci wlewu dożylnego. Podawanie dopęcherzowe przynosi korzyści w leczeniu powierzchownych postaci raka pęcherza moczowego oraz zapobieganiu nawrotom nowotworu po resekcji przezcewkowej.
Podanie dożylne (i.v.)
Całkowita dawka epirubicyny w jednym cyklu leczenia może być różna w zależności od zastosowanego schematu leczenia (np. lek może być podawany w monoterapii lub skojarzeniu z innymi lekami cytostatykami) oraz wskazania.
Epirubicyna powinna być podawana do przewodu, przez który swobodnie przepływa roztwór (0,9% sodu chlorek lub 5% glukoza) stanowiący wlew dożylny. Czas wlewu wynosi zwykle od 3 do 20 minut (w zależności od dawki leku i objętości roztworu), co ma na celu zmniejszenie ryzyka zakrzepicy lub wydostania się leku poza żyłę. Bezpośrednie wstrzyknięcie leku nie jest zalecane z uwagi na ryzyko wynaczynienia, do którego może dojść nawet wówczas, gdy przed podaniem leku do strzykawki zostanie zaaspirowana odpowiednia ilość krwi (patrz punkt 4.4 ).

Schematy leczenia ze standardową dawką początkową. Zalecana standardowa dawka początkowa epirubicyny stosowanej w monoterapii u dorosłych to 60-120 mg/m2 powierzchni ciała na jeden cykl leczenia. Zalecana dawka początkowa epirubicyny stosowanej jako składnik terapii uzupełniającej u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami do węzłów chłonnych pachowych to 100-120 mg/m2. Całkowita dawka początkowa w danym cyklu może zostać podana jako dawka pojedyncza lub podzielona na 2-3 kolejne dni. Jeżeli skutki toksycznego działania produktu (przede wszystkim supresja szpiku kostnego i zapalenie błony śluzowej jamy ustnej) ustępują prawidłowo, cykle leczenia można powtarzać co 3-4 tygodnie. Jeżeli epirubicyna jest stosowana w leczeniu skojarzonym z innymi cytostatykami, których działania niepożądane mogą się sumować, należy odpowiednio zmniejszyć zalecaną dawkę na jeden cykl (patrz referencje dla poszczególnych wskazań).

Schematy leczenia z wysoką dawką początkową. Wysokie dawki początkowe epirubicyny mogą być stosowane w leczeniu raka piersi i płuca. Przy stosowaniu leku w monoterapii zalecana wysoka dawka początkowa epirubicyny na jeden cykl u dorosłych (do 135 mg/m2) powinna być podawana w dniu 1 lub podzielona na dni 1, 2 i 3, co 3-4 tygodnie. W leczeniu skojarzonym zalecana wysoka dawka początkowa (do 120 mg/m2) powinna być podawana w dniu 1, co 3-4 tygodnie.

Modyfikacja dawki

Zaburzenia czynności nerek. Chociaż dane dotyczące pacjentów z niewydolnością nerek są ograniczone i nie pozwalają na sformułowanie ścisłych zaleceń co do dawkowania, należy rozważyć zastosowanie niższych dawek początkowych u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (stężenie kreatyniny w surowicy > 5 mg/dl).

Zaburzenia czynności wątroby. Zaleca się zmniejszenie dawki epirubicyny u pacjentów z następującymi wartościami stężeń w surowicy:

  • stężenie bilirubiny 1,2-3 mg/dl lub AspAT od 2 do 4 razy przekraczające górną granicę normy: 50% zalecanej dawki początkowej;
  • stężenie bilirubiny > 3 mg/dl lub AspAT > 4 razy przekraczające górną granicę normy: 25% zalecanej dawki początkowej.

Inne specjalne grupy pacjentów. U pacjentów wcześniej intensywnie leczonych lub pacjentów, u których naciek nowotworowy zajmuje szpik kostny, może być konieczne rozważenie niższych dawek początkowych lub dłuższych odstępów pomiędzy cyklami (patrz punkt 4.4). U osób w podeszłym wieku stosowano standardowe dawki początkowe i schematy leczenia.

Podawanie dopęcherzowe
Epirubicynę należy podać przez cewnik, a następnie zatrzymać w pęcherzu moczowym przez 1 godzinę. Podczas wlewu chory powinien zmieniać pozycję ciała w celu zapewnienia jak najlepszego kontaktu błony śluzowej pęcherza moczowego z roztworem leku. Aby uniknąć nadmiernego rozcieńczenia leku w moczu, pacjent powinien zostać poinformowany, by nie pił żadnych płynów przez 12 godzin przed wlewem. Po zakończeniu zabiegu pacjentowi należy polecić, by oddał mocz. Dopęcherzowe podawanie leku nie powinno być wykorzystywane do leczenia nowotworów inwazyjnych, naciekających błonę mięśniową pęcherza moczowego.

Powierzchowne nowotwory pęcherza moczowego.
Pojedynczy wlew:
Zaleca się podanie pojedynczego wlewu 80-100 mg bezpośrednio po przezcewkowej resekcji guza (TUR).

Cykl leczenia trwający 4-8 tygodni, a następnie wlewy comiesięczne: Zaleca się podanie 8 wlewów po 50 mg (w 25-50 ml roztworu soli fizjologicznej) w odstępach tygodniowych, rozpoczynając 2-7 dni po zabiegu TUR. W przypadku miejscowego działania toksycznego (chemicznego zapalenia pęcherza moczowego) należy zmniejszyć dawkę do 30 mg. Można podać lek 4 razy po 50 mg w odstępach tygodniowych, a następnie 11 razy tę samą dawkę w odstępach miesięcznych.

4.3. Przeciwwskazania

Leczenie produktem FARMORUBICIN R.D. jest przeciwwskazane u pacjentów ze stwierdzoną nadwrażliwością na epirubicynę lub jakikolwiek inny składnik produktu względnie na inne antracykliny lub antracenediony.

Dożylne podanie produktu FARMORUBICIN R.D. jest przeciwwskazane u pacjentów:

  • z długotrwałym zahamowaniem czynności szpiku,
  • z ciężka niewydolnością wątroby,
  • z ciężką niewydolnością mięśnia sercowego,
  • ze świeżym zawałem serca,
  • z ciężką arytmią,
  • po przebytym leczeniu maksymalnymi skumulowanymi dawkami epirubicyny i (lub) innymi antracyklinami lub antracenedionami (patrz punkt 4.4).

Dopęcherzowe podanie produktu FARMORUBICIN R.D. jest przeciwwskazane u pacjentów:

  • z zakażeniem dróg moczowych,
  • z zapaleniem pęcherza moczowego,
  • z krwiomoczem.
4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Produkt FARMORUBICIN R.D. powinien być podawany wyłącznie pod nadzorem lekarzy, mających doświadczenie w zakresie leczenia cytotoksycznego.
Leczenie produktem FARMORUBICIN R.D. można rozpocząć po ustąpieniu ostrych objawów działania toksycznego leczenia cytotoksycznego, zastosowanego wcześniej, takich jak: zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, neutropenia, trombocytopenia lub uogólnione zakażenie.

Stosowanie wysokich dawek epirubicyny (np. ≥ 90 mg/m2 co 3-4 tygodnie) prowadzi do wystąpienia działań niepożądanych podobnych do obserwowanych po podaniu dawek standardowych (< 90 mg/m2 co 3-4 tygodnie); nasilenie neutropenii i zapalenia błon śluzowych (w tym jamy ustnej) może jednak być większe. Leczenie epirubicyną w wysokich dawkach wymaga zwrócenia szczególnej uwagi na możliwe powikłania, zwłaszcza ciężką mielosupresję.

Czynność serca
Leczenie antracyklinami wiąże się z ryzykiem wystąpienia kardiotoksyczności, której objawem mogą być wczesne (ostre) lub późne działania niepożądane.

Działania wczesne
Wczesna kardiotoksyczność epirubicyny dotyczy głównie tachykardii zatokowej i (lub) nieprawidłowości zapisu EKG, takich jak niespecyficzne zmiany odcinka ST-T. Obserwowano również tachyarytmie, w tym przedwczesne skurcze komorowe, częstoskurcz komorowy, jak również bradykardię, blok przedsionkowo-komorowy oraz blok odnóg pęczka Hisa. Działania te zwykle nie wiążą się z późniejszym rozwojem opóźnionej kardiotoksyczności, rzadko mają znaczenie klinicznie i na ogół nie wymagają przerwania leczenia epirubicyną.

Działania opóźnione
Opóźniona kardiotoksyczność zwykle rozwija się w późniejszej fazie leczenia epirubicyną lub w ciągu 2-3 miesięcy po zakończeniu leczenia. Opisywano powikłania występujące kilka miesięcy lub nawet lat po zakończeniu leczenia. Opóźniona kardiomiopatia przejawia się zmniejszeniem frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) i (lub) objawami przedmiotowymi i podmiotowymi zastoinowej niewydolności serca (CHF), takimi jak duszność, obrzęk płuc, obrzęki obwodowe, powiększenie serca i wątroby, skąpomocz, wodobrzusze, wysięk opłucnowy oraz rytm cwałowy. Zagrażająca życiu zastoinowa niewydolność serca jest najcięższą postacią kardiomiopatii wywołanej przez antracykliny i stanowi działanie toksyczne leku ograniczające maksymalną dawkę skumulowaną.

Ryzyko rozwoju CHF wzrasta szybko wraz ze wzrostem całkowitej dawki skumulowanej epirubicyny powyżej 900 mg/m2; w przypadku przekraczania tej dawki skumulowanej należy zachować szczególną ostrożność (patrz punkt 5.1).

W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia ciężkiej niewydolności serca należy ocenić jego czynność przed rozpoczęciem leczenia epirubicyną i monitorować przez cały czas leczenia. Ryzyko to można zmniejszyć poprzez regularne monitorowanie czynności serca (ocena LVEF) w czasie leczenia i niezwłoczne przerywanie leczenia po stwierdzeniu pierwszych objawów zaburzeń czynności serca. Do odpowiednich metod ilościowych powtarzanej oceny czynności serca (ocena LVEF) należy angiografia bramkowa z zastosowaniem radionuklidu (MUGA) oraz echokardiografia (ECHO). Zalecana jest wyjściowa ocena czynności serca z badaniem EKG lub badaniem MUGA lub ECHO, szczególnie w przypadku pacjentów z czynnikami zwiększającymi ryzyko wystąpienia kardiotoksyczności. Należy powtarzać ocenę LVEF w badaniach MUGA lub ECHO, zwłaszcza gdy zwiększa się skumulowana dawka antracyklin. Ocenę czynności serca należy prowadzić z zastosowaniem tej samej metody badania przez cały okres obserwacji.

Z uwagi na ryzyko kardiomiopatii dawkę skumulowaną epirubicyny 900 mg/m2 można przekraczać tylko z zachowaniem wyjątkowej ostrożności.
Czynnikami zwiększającymi ryzyko wystąpienia kardiotoksyczności poantracylkinowej są: choroby serca ( w tym również bezobjawowe klinicznie), wcześniejsza lub równoczesna radioterapia na okolice śródpiersia, wcześniejsze leczenie innymi antracyklinami lub antracenedionami oraz równoczesne stosowanie innych leków upośledzających czynność skurczową serca. Czynność serca musi być szczególnie ściśle monitorowana u pacjentów otrzymujących wysokie dawki skumulowane oraz u pacjentów z czynnikami ryzyka. Kardiotoksyczność w następstwie stosowania epirubicyny może wystąpić przy niższych dawkach skumulowanych, niezależnie od obecności czynników ryzyka.

Prawdopodobnie toksyczność epirubicyny i innych antracyklin lub antracenedionów ma charakter addytywny.

Toksyczność hematologiczna
Podobnie jak inne leki cytotoksyczne, epirubicyną może spowodować supresję szpiku. Przed każdym cyklem leczenia epirubicyną i w jego czasie należy wykonać badania hematologiczne, w tym morfologię krwi z rozmazem. Zależna od dawki, odwracalna leukopenia i (lub) granulocytopenia (neutropenia) to najczęstsze ograniczające dawkę ostre działania toksyczne tego produktu. Leukopenia i neutropenia są na ogół cięższe przy stosowaniu schematów z wysokimi dawkami produktu; Leukopenia i neutropenia zazwyczaj są maksymalnie nasilone od 10. do 14. dnia po podaniu produktu; działanie to ma zwykle charakter przemijający, a liczba leukocytów/neutrofilów wraca w większości przypadków do wartości prawidłowych około 21 dnia. Może również wystąpić trombocytopenia lub niedokrwistość. Klinicznymi następstwami ciężkiej supresji szpiku mogą być: gorączka, zakażenia, posocznica/sepsa, wstrząs septyczny, krwawienia, niedotlenienie tkanek lub zgon.

Wtórna białaczka
U pacjentów leczonych antracyklinami, w tym epirubicyną, opisywano wtórne białaczki, z fazą preleukemiczną lub bez tej fazy. Wtórna białaczka występuje częściej u pacjentów, u których leki te podaje się w skojarzeniu z lekami przeciwnowotworowymi uszkadzającymi DNA, wcześniej intensywnie leczonych lekami cytotoksycznymi oraz gdy dawki antracyklin były zwiększane. W białaczkach tego typu okres utajenia może trwać od 1 do 3 lat (patrz punkt 5.1).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego
Produkt FARMORUBICIN R.D. może powodować wymioty. Zwykle wkrótce po podaniu leku występuje zapalenie błon śluzowych (w tym jamy ustnej), które w ciężkich postaciach po kilku dniach może przejść w owrzodzenia błon śluzowych. U większości pacjentów to działanie niepożądane ustępuje po około trzech tygodnia leczenia.

Czynność wątroby
Główną drogą eliminacji produktu FARMORUBICIN R.D. jest wątroba i układ żółciowy. Przed rozpoczęciem leczenia epirubicyną i w jego trakcie należy ocenić stężenie bilirubiny całkowitej i AspAT w czasie jego trwania w osoczu. U pacjentów ze zwiększonym stężeniem bilirubiny lub AspAT klirens produktu może być obniżony, a jego ogólne działanie toksyczne bardziej nasilone. U takich pacjentów zaleca się zmniejszenie dawki (patrz punkty 4.2). Stosowanie epirubicyny u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3)

Czynność nerek
Przed rozpoczęciem leczenia i w czasie jego trwania należy ocenić stężenie kreatyniny w osoczu. U pacjentów, u których stężenie kreatyniny wynosi > 5 mg/dl, konieczne jest dostosowanie dawki (patrz punkt 4.2).

Działanie w miejscu wstrzyknięcia
W następstwie wstrzyknięcia produktu do małego naczynia lub powtarzania wstrzyknięć do tej samej żyły może dojść do stwardnienia ścian żyły. Przestrzeganie zalecanych procedur podawania produktu może zmniejszyć ryzyko zapalenia żył i (lub)zakrzepowego zapalenia żył w miejscu wstrzyknięcia (patrz punkt 4.2).

Wynaczynienie
Wydostanie się epirubicyny poza żyłę podczas wstrzykiwania może spowodować ból, ciężkie uszkodzenie tkanek (powstawanie pęcherzy, ciężkie zapalenie tkanki podskórnej) oraz martwicę. W przypadku wystąpienia przedmiotowych bądź podmiotowych objawów wynaczynienia podczas dożylnego podawania epirubicyny należy niezwłocznie przerwać podawanie produktu.

Inne
Podobnie jak w przypadku innych leków cytotoksycznych, podczas stosowania epirubicyny obserwowano zakrzepowe zapalenie żył z powikłaniami zatorowymi, w tym zatorowością płucną (w niektórych przypadkach prowadzącą do śmierci).

Zespół lizy guza
Epirubicyną może powodować hiperurykemię w wyniku nasilenia katabolizmu puryn towarzyszącego szybkiemu rozpadowi komórek nowotworowych w wyniku działania leku (zespół lizy guza). Po leczeniu wstępnym należy ocenić stężenie kwasu moczowego, potasu, fosforanu wapnia i kreatyniny we krwi. W celu ograniczenia potencjalnych powikłań zespołu lizy guza należy nawadniać pacjenta, alkalizować mocz i zapobiegać hiperurykemii poprzez podawanie allopurinolu.

Dodatkowe ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące innych dróg podawania produktu

Podanie dopęcherzowe
Dopęcherzowe podanie epirubicyny może wywołać objawy chemicznego zapalenia pęcherza moczowego (takie jak dyzuria, wielomocz, nykturia, oddawanie moczu kroplami, krwiomocz, dyskomfort w obrębie pęcherza moczowego, martwica ściany pęcherza moczowego) oraz skurcz pęcherza moczowego. Szczególnej uwagi wymagają problemy związane z cewnikowaniem (np. zwężenie cewki moczowej z powodu dużych guzów pęcherza).

4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Epirubicyną jest zwykle stosowana w leczeniu skojarzonym z innymi lekami cytotoksycznymi. Działania niepożądane, szczególnie ze strony szpiku kostnego i (lub) układu krwiotwórczego oraz układu pokarmowego, mogą mieć charakter addytywny (patrz punkt 4.4). Stosowanie epirubicyny w leczeniu skojarzonym z innymi lekami potencjalnie kardiotoksycznymi, jak również jednoczesne stosowanie innych leków kardioaktywnych (np. blokerów kanału wapniowego), wymaga monitorowania czynności serca przez cały czas leczenia.

Epirubicyną jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Zaburzenia czynności wątroby wywołane przez inne jednocześnie stosowane leki mogą wpływać na metabolizm, farmakokinetykę, skuteczność i (lub) toksyczność epirubicyny (patrz punkt 4.4).

Cymetydyna powodowała zwiększenie pola pod krzywą zależności stężenia epirubicyny od czasu (AUC) o 50%; podawanie tego leku należy przerwać na czas leczenia epirubicyną.

Paklitaksel podawany przed epirubicyną może powodować wzrost stężenia niezmienionej epirubicyny i jej metabolitów w surowicy, choć metabolity te nie są ani toksyczne, ani aktywne. Równoczesne podawanie paklitakselu lub docetakselu nie wpływało na farmakokinetykę epirubicyny w przypadku podawania epirubicyny przed taksanem.

4.6. Ciąża i laktacja

Upośledzenie płodności
Epirubicyna może powodować uszkodzenie chromosomów w ludzkich plemnikach. Mężczyźni leczeni epirubicyna powinni stosować skuteczne metody antykoncepcji (patrz punkt 5.3.).

Epirubicyna może spowodować brak miesiączki lub przedwczesną menopauzę u kobiet przed okresem menopauzy.

Ciąża
Dane eksperymentalne z badań na zwierzętach wskazują, że epirubicyna podana ciężarnej kobiecie może spowodować uszkodzenie płodu. Jeżeli epirubicyna jest stosowana podczas ciąży lub pacjentka zajdzie w ciążę podczas przyjmowania tego produktu, pacjentkę należy poinformować o potencjalnym zagrożeniu dla płodu.

Nie przeprowadzono badań z udziałem kobiet ciężarnych. Epirubicyna powinna być stosowana podczas ciąży tylko wówczas, gdy potencjalna korzyść uzasadnia potencjalne ryzyko wobec płodu.
Kobiety poddawane leczeniu produktem FARMORUBICIN R.D. powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji.

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy epirubicyna jest wydzielana do mleka matki. Ponieważ wiele leków, w tym inne antracykliny, wydziela się do mleka matki oraz z uwagi na możliwość wywołania przez epirubicynę poważnych działań niepożądanych u dziecka, matka powinna przerwać karmienie piersią przed rozpoczęciem stosowania tego produktu.

4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu

Wpływ epirubicyny na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu nie został zbadany.

4.8. Działania niepożądane

Zgłoszono następujące działania niepożądane mające związek z leczeniem produktem FARMORUBICIN R.D.:

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze: zakażenia
Nowotwory łagodne i złośliwe: ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka mieloblastyczna
Zaburzenia krwi i układu chłonnego: leukopenia, neutropenia, niedokrwistość, trombocytopenia
Zaburzenia układu immunologicznego anafilaksja
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: anoreksja, odwodnienie,
Zaburzenia oka: zapalenie spojówek i (lub) rogówki,
Zaburzenia serca: zastoinowa niewydolność serca
Zaburzenia naczyniowe: uderzenia gorąca, zapalenie żył, zakrzepowe zapalenie żył, wstrząs
Zaburzenia żołądka i jelit: nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej i (lub)jamy ustnej, nadmierna pigmentacja błony śluzowej jamy ustnej, ból lub uczucie palenia , nadżerki, krwawienie z przewodu pokarmowego, biegunka, owrzodzenia
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: łysienie, miejscowe działanie toksyczne, wysypka, swędzenie, zmiany skórne, nadmierna pigmentacja skóry i paznokci, nadwrażliwość na światło, nadwrażliwość skóry poddanej wcześniej napromienieniu (wystąpienie odczynu zapalnego skóry po podaniu leku w miejscu wcześniej naświetlanym ), pokrzywka, rumień, zaczerwienienie.
Zaburzenia nerek i i dróg moczowych: czerwone zabarwienie moczu 1-2 dni po podaniu leku
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: brak miesiączki,
Zaburzenie ogólne i stany w miejscu podania: złe samopoczucie, osłabienie, gorączka, dreszcze
Badania diagnostyczne: bezobjawowe zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory, zmiany stężenia aminotransferaz
4.9. Przedawkowanie

Ostre przedawkowanie epirubicyny prowadzi do ciężkiego zahamowania czynności szpiku (objawiającego się głównie leukopenią i trombocytopenią), zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego (głównie zapalenia błony śluzowej) i ostrych powikłań kardiologicznych.


Powered by JamnikCMS
© 2010 Centrum Informacji o Leku. Podpisujemy się pod zasadami HONcode.