Karbagen 150

Okskarbazepina jest wskazana w leczeniu napadów częściowych przechodzących lub nie we wtórnie uogólnione napady toniczno-kloniczne.

Okskarbazepina jest wskazana do stosowania w monoterapii lub w leczeniu skojarzonym u dorosłych i u dzieci w wieku 6 lat i starszych.

W monoterapii i w leczeniu skojarzonym, leczenie produktem Karbagen rozpoczyna się od dawki skutecznej klinicznie, podawanej w dwóch dawkach podzielonych. Dawkę można zwiększać w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta. Jeśli inne leki przeciwpadaczkowe mają być zastąpione przez Karbagen, dawkę jednocześnie stosowanego(ych) leku(ów) przeciwpadaczkowego(ych) należy stopniowo zmniejszać po włączeniu terapii okskarbazepiną. W leczeniu skojarzonym, w związku z tym, że całkowite obciążenie pacjenta lekami przeciwpadaczkowymi jest zwiększone, może zaistnieć konieczność zmniejszenia dawki jednocześnie stosowanego(ych) leku(ów) przeciwpadaczkowego(ych) i (lub) wolniejszego zwiększania dawki produktu Karbagen (patrz punkt 4.5).

Karbagen można przyjmować w czasie posiłku lub niezależnie od posiłku. Poniższe zalecenia dotyczące dawkowania odnoszą się do wszystkich pacjentów bez zaburzenia czynności nerek (patrz punkt 5.2). Nie ma konieczności monitorowania stężenia leku w osoczu w celu zapewnienia optymalnego leczenia produktem Karbagen.

Tabletki mają rowek dzielący i mogą być przełamane na połowy, aby ułatwić połknięcie tabletki przez pacjenta. U dzieci, które nie potrafią połykać tabletek lub u pacjentów, u których wymagana dawka leku nie może być podana przy użyciu tabletek, należy zastosować inne postacie farmaceutyczne zawierające okskarbazepinę

Dorośli

Monoterapia
Leczenie okskarbazepiną należy rozpoczynać od dawki 600 mg na dobę (8 do 10 mg/kg mc. na dobę), podawanej w dwóch dawkach podzielonych. Jeśli istnieją wskazania kliniczne, dawkę można zwiększać maksymalnie o 600 mg na dobę w około jednotygodniowych odstępach czasu, zaczynając od dawki początkowej, do uzyskania pożądanej odpowiedzi klinicznej. Działanie terapeutyczne obserwuje się po dawkach od 600 mg na dobę do 2400 mg na dobę.

Badanie kontrolowane z lekiem stosowanym w monoterapii u pacjentów nieleczonych aktualnie lekami przeciwpadaczkowymi wykazały, że skuteczna jest dawka 1200 mg na dobę; u pacjentów bardziej opornych na leczenie, przestawianych z innych leków przeciwpadaczkowych na monoterapię produktem Karbagen, wykazano, że skuteczna jest dawka 2400 mg na dobę.

W kontrolowanych warunkach szpitalnych zwiększenie dawki do 2400 mg na dobę osiągano w ciągu 48 godzin.

Leczenie skojarzone
Leczenie okskarbazepiną należy rozpoczynać od dawki 600 mg na dobę (8 do 10 mg/kg mc. na dobę), podawanej w dwóch dawkach podzielonych. Jeśli istnieją wskazania kliniczne, dawkę można zwiększać maksymalnie o 600 mg na dobę w około jednotygodniowych odstępach czasu, zaczynając od dawki początkowej, do uzyskania pożądanej odpowiedzi klinicznej. Odpowiedź terapeutyczną obserwuje się po dawkach od 600 mg na dobę do 2400 mg na dobę.

W kontrolowanym badaniu klinicznym z leczeniem skojarzonym wykazano, że skuteczne są dawki od 600 mg do 2400 mg na dobę, choć większość pacjentów nie tolerowała dawki 2400 mg na dobę bez redukcji dawkowania innych, jednocześnie stosowanych leków przeciwpadaczkowych, głównie z powodu objawów niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Dawki dobowe powyżej 2400 mg na dobę nie były systematycznie oceniane w badaniach klinicznych.

Osoby w podeszłym wieku
U osób w podeszłym wieku z zaburzoną czynnością nerek zaleca się modyfikację dawkowania leku (patrz Pacjenci z zaburzoną czynnością nerek"). Osoby zagrożone ryzykiem hiponatremii patrz punkt 4.4.

Dzieci w wieku 6 lat i starsze
W monoterapii i terapii skojarzonej leczenie okskarbazepiną należy zaczynać od dawki 8 do 10 mg/kg mc. na dobę podawanej w dwóch dawkach podzielonych. W leczeniu skojarzonym działanie terapeutyczne obserwowano po średniej dawce podtrzymującej wynoszącej około 30 mg/kg mc. na dobę. Jeśli istnieją wskazania kliniczne, dawkę można zwiększać maksymalnie o 10 mg/kg mc. na dobę w około jednotygodniowych odstępach czasu, zaczynając od dawki początkowej, do maksymalnej dawki 46 mg/kg mc. na dobę, aby uzyskać pożądaną odpowiedź kliniczną (patrz punkt 5.2).

Okskarbazepiną jest zalecana do stosowania u dzieci w wieku 6 lat i starszych. Skuteczność i bezpieczeństwo leku oceniano w kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących około 230 dzieci w wieku poniżej 6 lat (do 1 miesiąca). Okskarbazepiną nie jest zalecana do stosowania u dzieci w wieku poniżej 6 lat, gdyż skuteczność i bezpieczeństwo leczenia nie zostały odpowiednio potwierdzone.

Wszystkie powyższe zalecenia dotyczące dawkowania (u dorosłych, u osób w podeszłym wieku i u dzieci) zostały oparte na dawkowaniu przebadanym w badaniach klinicznych z udziałem wszystkim grup wiekowych. W uzasadnionych przypadkach można jednak rozważyć zastosowanie mniejszych dawek początkowych.

Pacjenci z zaburzoną czynnością wątroby
Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby. Stosowanie okskarbazepiny nie było oceniane u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i dlatego należy zachować ostrożność ustalając dawkowanie leku u chorych z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby (patrz punkt 5.2).

Pacjenci z zaburzoną czynnością nerek
U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) leczenie okskarbazepiną należy rozpoczynać od dawki o połowę mniejszej niż zwykła dawka początkowa (300 mg na dobę). Dawkę należy zwiększać w odstępach co najmniej tygodniowych, do osiągnięcia pożądanej odpowiedzi klinicznej (patrz punkt 5.2).

Zwiększanie dawki u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek wymaga staranniejszej obserwacji.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu.

Pacjentów, u których wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości na karbamazepinę należy poinformować, że w około 25-30% takich przypadków mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości (np. ciężkie reakcje skórne) na okskarbazepinę (patrz punkt 4.8).
Reakcje nadwrażliwości mogą wystąpić również u pacjentów bez nadwrażliwości na karbamazepinę w wywiadzie. Generalnie, jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe sugerujące reakcje nadwrażliwości (patrz punkt 4.8), okskarbazepinę należy natychmiast odstawić.

Bardzo rzadko po zastosowaniu okskarbazepiny opisywano groźne reakcje dermatologiczne, w tym zespół Stevens-Johnsona, martwicę toksyczno-rozpływną naskórka (zespół Lyella) i rumień wielopostaciowy. Pacjenci z poważnymi reakcjami dermatologicznymi mogą wymagać hospitalizacji, gdyż stany te mogą stanowić zagrożenie dla życia i w bardzo rzadkich przypadkach prowadzić do zgonu. Zmiany związane z okskarbazepiną występowały zarówno u dzieci jak i u dorosłych. Średni czas do wystąpienia tych zmian wynosił 19 dni. Opisano kilka pojedynczych przypadków nawrotu poważnych reakcji skórnych po powtórnej próbie włączenia okskarbazepiny. Chorzy, u których wystąpi reakcja skórna po okskarbazepinie, powinni być pilnie zbadani a okskarbazepina natychmiast odstawiona, chyba że wysypka na pewno nie jest związana ze stosowaniem leku. W razie odstawiania leku należy rozważyć zastąpienie okskarbazepiny innym lekiem przeciwpadaczkowym, aby uniknąć wystąpienia napadu padaczkowego. Nie należy ponownie włączać okskarbazepiny u pacjentów, którzy przerwali leczenie z powodu reakcji nadwrażliwości (patrz punkt 4.3).

Stężenia sodu w surowicy poniżej 125 mmol/1, zwykle bezobjawowe i niewymagające modyfikacji terapii, obserwowano nawet u 2,7% pacjentów leczonych okskarbazepiną. Doświadczenie uzyskane w badaniach klinicznych wskazuje, że stężenia sodu w surowicy powracały do normy po zmniejszeniu dawki okskarbazepiny, odstawieniu leku lub po zastosowaniu leczenia zachowawczego (np. ograniczenie podaży płynów). U chorych ze współistniejącymi schorzeniami nerek związanymi z małym stężeniem sodu w surowicy lub u chorych leczonych jednocześnie lekami zmniejszającymi stężenie sodu (np. diuretyki, desmopresyna) bądź niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) (np. indometacyna), przed rozpoczęciem terapii należy oznaczyć stężenie sodu w surowicy. Potem stężenie sodu w surowicy należy sprawdzić po około 2 tygodniach, a następnie kontrolować co miesiąc przez pierwsze 3 miesiące leczenia lub w zależności od wskazań klinicznych. Wspomniane czynniki ryzyka odnoszą się szczególnie do osób w podeszłym wieku. Takie samo postępowanie dotyczące kontroli stężenia sodu obowiązuje w przypadku pacjentów leczonych okskarbazepiną, u których włączane są leki zmniejszające stężenie sodu. Generalnie, jeśli w czasie terapii okskarbazepiną wystąpią objawy kliniczne mogące sugerować hiponatremię (patrz punkt 4.8), należy rozważyć oznaczenie stężenia sodu w surowicy. U innych chorych można oceniać stężenia sodu w surowicy w czasie rutynowych badań laboratoryjnych.

U wszystkich chorych z zaburzeniami pracy serca i wtórną niewydolnością serca należy regularnie kontrolować masę ciała, aby wychwycić wystąpienie retencji płynów. W razie wystąpienia retencji płynów lub nasilenia się niewydolności serca należy skontrolować stężenie sodu w surowicy. Jeśli stwierdza się hiponatremię, ważnym środkiem zaradczym jest ograniczenie spożycia wody. W związku z tym, że okskarbazepina może w bardzo rzadkich przypadkach prowadzić do zaburzenia przewodzenia w sercu, osoby z istniejącymi wcześniej zaburzeniami przewodzenia (jak np. blok przedsionkowo-komorowy, arytmia) wymagają starannej obserwacji.

Opisywano bardzo rzadkie przypadki zapalenia wątroby, które u większości chorych dobrze rokowało. W razie podejrzenia zaburzeń wątrobowych należy skontrolować parametry czynności wątroby i rozważyć odstawienie okskarbazepiny.

Pacjentki w wieku rozrodczym należy ostrzec, że stosowanie okskarbazepiny jednocześnie z hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi może być przyczyną nieskuteczności tego rodzaju antykoncepcji (patrz punkt 4.5). W czasie stosowania okskarbazepiny zaleca się dodatkowe niehormonalne metody antykoncepcji.

W razie spożywania alkoholu w czasie leczenia okskarbazepina należy zachować ostrożność ze względu na możliwe dodatkowe działanie sedatywne.

Podobnie jak wszystkie inne leki przeciwpadaczkowe, okskarbazepinę należy odstawiać stopniowo, aby zminimalizować możliwość częstszego występowania napadów padaczkowych.

Produkt leczniczy zawiera laktozę. Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy typu Lapp czy zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Indukcja enzymów
Okskarbazepina i jej farmakologicznie aktywny metabolit (pochodna monohydroksylowa, MHD) są słabymi induktorami in vitro i in vivo enzymów CYP3A4 i CYP3A5 cytochromu P450 odpowiedzialnych za metabolizm bardzo dużej liczby leków, na przykład leków immunosupresyjnych (np. cyklosporyna, takrolimus), doustnych środków antykoncepcyjnych (patrz poniżej) i niektórych innych leków przeciwpadaczkowych (np. karbamazepina), czego efektem jest zmniejszone stężenie tych leków w osoczu (patrz tabela poniżej przedstawiająca interakcje z innymi lekami przeciwpadaczkowymi).

In vitro, okskarbazepina i MHD są słabymi induktorami UDP-glukuronylotransferaz (wpływ na specyficzne enzymy z tej grupy nie jest znany). W związku z tym okskarbazepina i MHD mogą in vivo wywierać niewielki pobudzający wpływ na metabolizm leków eliminowanych głównie poprzez koniugację z udziałem UDP-glukuronylotransferaz. W przypadku rozpoczynania leczenia okskarbazepina lub zmiany dawki leku osiągnięcie nowego poziomu indukcji może potrwać około 2-3 tygodni.

W przypadku odstawiania okskarbazepiny konieczna może okazać się redukcja dawek innych jednocześnie stosowanych leków. Decyzję taką należy podjąć na podstawie oceny klinicznej i (lub) oznaczania stężenia leków w osoczu. Po odstawieniu okskarbazepiny indukcja enzymatyczna prawdopodobnie stopniowo zmniejszy się w ciągu 2-3 tygodni.

Hormonalne środki antykoncepcyjne: Wykazano, że okskarbazepina ma wpływ na dwa składniki doustnych środków antykoncepcyjnych, etynyloestradiol (EE) i lewonorgestrel (LNG). Średnie wartości AUC (pole pod krzywą stężenia leku w czasie) dla EE i LNG zmniejszały się odpowiednio o 48-52% i 32-52%. W związku z tym jednoczesne stosowanie okskarbazepiny i hormonalnych środków antykoncepcyjnych może być przyczyną nieskuteczności tej metody antykoncepcji (patrz punkt 4.4). Należy stosować inne skuteczne metody antykoncepcji.

Inhibicja enzymów
Okskarbazepina i MHD hamująCYP2C19. W związku z tym, w razie stosowania dużych dawek okskarbazepiny jednocześnie z lekami metabolizowanymi głównie przez CYP2C19.(np. feny toina) może dojść do interakcji. Stężenia fenytoiny w osoczu zwiększały się nawet o 40%, gdy okskarbazepinę podawano w dawkach powyżej 1200 mg na dobę (patrz tabela poniżej przedstawiająca interakcje z innymi lekami przeciwpadaczkowymi). W takim przypadku konieczna może okazać się redukcja dawki jednocześnie stosowanej fenytoiny (patrz punkt 4.2).

Leki przeciwpadaczkowe
Potencjalne interakcje okskarbazepiny z innymi lekami przeciwpadaczkowymi były oceniane w badaniach klinicznych. Wpływ tych interakcji na średnie wartości AUC i C_min zestawiono w poniższej tabeli.

Podsumowanie interakcji między lekami przeciwpadaczkowymi a okskarbazepiną.

*Wstępne wyniki wskazują, że okskarbazepiną może powodować zmniejszenie stężenia lamotryginy, co może mieć znaczenie u dzieci, ale możliwość wywoływania interakcji przez okskarbazepinę wydaje się mniejsza niż w przypadku innych jednocześnie stosowanych leków indukujących enzymy (karbamazepina, fenobarbital, fenytoina).

Wykazano, że silne induktory enzymów cytochromu P450 (np. karbamazepina, fenytoina i fenobarbital) zmniejszają (o 29-40%) stężenia MHD w osoczu u dorosłych; u dzieci w wieku 4-12 lat klirens MHD zwiększał się o około 35%, gdy podawano jeden z trzech leków przeciwpadaczkowych indukujących enzymy w porównaniu z monoterapią. Jednoczesne leczenie okskarbazepiną i lamotryginą wiązało się ze zwiększonym ryzykiem działań niepożądanych (nudności, senność, zawroty głowy i bóle głowy). W razie podawania jednocześnie z okskarbazepiną jednego lub kilku leków przeciwpadaczkowych, należy rozważyć staranne dostosowanie dawkowania i (lub) monitorowanie stężenia leków w osoczu w zależności od indywidualnego przypadku, szczególnie u dzieci leczonych jednocześnie lamotrygina.

W przypadku okskarbazepiny nie obserwowano autoindukcji.

Interakcje z innymi lekami
Cymetydyna, erytromycyna, wiloksazyna, warfaryna i dekstropropoksyfen nie miały wpływu na farmakokinetykę MHD.

Teoretycznie, biorąc pod uwagę strukturalne podobieństwo okskarbazepiny do trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, możliwe są interakcje między okskarbazepiną a MAOI (inhibitory monoaminooksydazy).
Pacjenci leczeni trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi uczestniczyli w badaniach klinicznych i nie obserwowano u nich istotnych klinicznie interakcji.

Jednoczesne stosowanie litu i okskarbazepiny może być przyczyną zwiększonej neurotoksyczności.

Ciąża
Ogólne ryzyko związane z padaczka i lekami przeciwpadaczkowymi:
Wykazano, że u dzieci kobiet z padaczką częstość występowania wad rozwojowych jest 2-3 razy większa w porównaniu z częstością wynoszącą około 3% obserwowaną w populacji ogólnej. W populacji leczonej stwierdzano zwiększenie występowania wad rozwojowych w związku ze stosowaniem politerapii, jednak nie wyjaśniono, w jakim stopniu za powstanie wad rozwojowych odpowiada leczenie i (lub) sama choroba.

Poza tym, skutecznego leczenia przeciwpadaczkowego nie wolno przerywać, gdyż zaostrzenie choroby jest szkodliwe zarówno dla matki jak i dla płodu.

Ryzyko związane z okskarbazepina:
Dane kliniczne dotyczące ekspozycji na lek w czasie ciąży nadal są niewystarczające, aby móc ocenić ewentualne teratogenne działanie okskarbazepiny. W badaniach na zwierzętach, po dawkach toksycznych dla samicy obserwowano zwiększoną śmiertelność zarodków, opóźnienie wzrostu i wady rozwojowe u płodów (patrz punkt 5.3).

Biorąc pod uwagę powyższe dane:

• Jeśli kobieta przyjmująca okskarbazepinę zajdzie w ciążę lub planuje zajść w ciążę, należy ponownie starannie ocenić stosowanie tego leku. Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę a jeśli to możliwe, należy preferować monoterapię, przynajmniej w pierwszych 3 miesiącach ciąży.
• Pacjentki należy informować o zwiększonym ryzyku występowania wad rozwojowych i zapewnić im możliwość badań prenatalnych.

W czasie ciąży nie wolno przerywać skutecznego leczenia przeciwpadaczkowego okskarbazepina, gdyż zaostrzenie choroby jest szkodliwe zarówno dla matki jak i dla płodu.

Monitorowanie i zapobieganie:
Leki przeciwpadaczkowe mogą przyczyniać się do niedoboru kwasu foliowego, co może być przyczyną nieprawidłowości u płodu. Suplementację kwasu foliowego zaleca się przed zajściem w ciążę i w czasie ciąży. W związku z tym, że skuteczność takiej suplementacji nie została udowodniona, specjalną diagnostykę prenatalną można proponować również tym kobietom, u których stosuje się suplementację kwasu foliowego.

U noworodka:
U noworodków opisywano zaburzenia krzepnięcia spowodowane lekami przeciwpadaczkowymi. W ostatnich tygodniach ciąży oraz u noworodka należy dla ostrożności, jako środek zapobiegawczy, podawać witaminę K₁.

Laktacja
Okskarbazepina i jej aktywny metabolit (MHD) są wydzielane do mleka kobiecego. Dla obu związków stosunek stężenia w mleku do stężenia w osoczu wynosi 0,5. Wpływ na dziecko narażone na ekspozycję na okskarbazepinę w ten sposób jest nieznany. W związku z tym okskarbazepiny nie należy stosować w czasie karmienia piersią.

Stosowanie okskarbazepiny wiąże się z takimi niepożądanymi działaniami, jak zawroty głowy i senność (patrz punkt 4.8). Pacjentów należy więc informować, że sprawność fizyczna i intelektualna, konieczna do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, może zostać zaburzona.

Najczęściej opisywane działania niepożądane to: senność, bóle i zawroty głowy, podwójne widzenie, nudności, wymioty oraz zmęczenie, które występują u ponad 10% pacjentów.

Profil działań niepożądanych sklasyfikowanych według układów organizmu został opracowany na podstawie działań niepożądanych obserwowanych w badaniach klinicznych w związku ze stosowaniem okskarbazepiny. Pod uwagę wzięto również znaczące klinicznie raporty na temat działań niepożądanych z programów obejmujących konkretnych pacjentów oraz doświadczenie uzyskane po wprowadzeniu leku na rynek.

Ocena częstości występowania działań niepożądanych: bardzo często: ≥ 1/10; często ≥ 1/100 - <1/10; niezbyt często: ≥ 1/1000 - < 1/100; rzadko ≥ 1/10000 - < 1/1000; bardzo rzadko: < 1/10000

*Bardzo rzadko w czasie stosowania okskarbazepiny może wystąpić istotna klinicznie hiponatremia (stężenie sodu <125 mmol/l). Zwykle występowała ona w ciągu pierwszych 3 miesięcy leczenia okskarbazepiną, choć zdarzali się pacjenci, u których stężenie sodu w surowicy po raz pierwszy zmniejszyło się <125 mmol/l po upływie ponad roku od rozpoczęcia terapii (patrz punkt 4.4).

Opisano pojedyncze przypadki przedawkowania. Maksymalna przyjęta dawka wynosiła około 24000 mg. U wszystkich chorych uzyskano poprawę po leczeniu objawowym. Do objawów przedawkowania należą: senność, zawroty głowy, nudności, wymioty, hiperkinezy, hyponatremia, ataksja i oczopląs. Nie ma specyficznej odtrutki. W zależności od potrzeby należy stosować leczenie objawowe i podtrzymujące. Należy rozważyć usunięcie leku z organizmu poprzez płukanie żołądka i (lub) inaktywację leku przez podanie węgla aktywowanego.