• EPAR
• Zgłoś działanie niepożądane

Ristfor

Merck Sharp & Dohme Ltd.

Substancje czynne:
Metformin, Sitagliptin

Kod ATC:
A 10 B H 01

Synonimy

Metformin Metformin Hydrochloride; Hidrocloruro de metformina; Metformiinihydrokloridi; Metformin Hidroklorür; Metformin hydrochlorid; Metformine, chlorhydrate de; Metformin-hidroklorid; Metforminhydroklorid; Metformini hydrochloridum; Metformino hidrochloridas
Sitagliptin Sitagliptin Phosphate; Fosfato de sitagliptina; MK-431; MK-0431; Ono-5435; Sitagliptine, Phosphate de; Sitagliptini Phosphas

Streszczenie EPAR dla ogółu społeczeństwa

Ristfor

sitagliptyna i chlorowodorek metforminy

Niniejszy dokument jest streszczeniem Europejskiego Publicznego Sprawozdania Oceniającego (EPAR) dla preparatu Ristfor. Wyjaśnia, jak Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi (CHMP) ocenił lek w celu ustalenia opinii, na podstawie której przyznano pozwolenie na dopuszczenie preparatu Ristfor do obrotu, oraz zaleceń w sprawie warunków stosowania preparatu.

Co to jest Ristfor?

Preparat Ristfor jest lekiem zawierającym dwie substancje czynne: sitagliptynę i chlorowodorek metforminy. Preparat jest dostępny w tabletkach w formie kapsułek (różowe: 50 mg sitagliptyny i 850 mg chlorowodorku metforminy; czerwone: 50 mg sitagliptyny i 1000 mg chlorowodorku metforminy).
Niniejszy preparat ma taki sam skład jak preparat Janumet, który jest już dopuszczony do obrotu w Unii Europejskiej (UE). Firma wytwarzająca preparat Janumet wyraziła zgodę na wykorzystanie jej danych naukowych dla preparatu Ristfor („zgoda po uprzednim poinformowaniu”).

W jakim celu stosuje się preparat Ristfor?

Preparat Ristfor stosuje się w leczeniu pacjentów z cukrzycą typu 2 w celu poprawienia kontroli poziomu glukozy (cukru) we krwi. Preparat stosuje się w połączeniu z dietą i ćwiczeniami w następujący sposób:

• u pacjentów, w przypadku których stosowanie samej metforminy (lek przeciwcukrzycowy) nie zapewnia zadowalającej kontroli choroby;
• u pacjentów przyjmujących już skojarzenie sitagliptyny i metforminy w postaci oddzielnych tabletek;
• w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika, agonistą receptora PPAR-gamma, takim jak tiazolidynedion lub insulina (inne rodzaje leków przeciwcukrzycowych), u pacjentów, u których stosowanie tego leku i metforminy nie zapewnia zadowalającej kontroli choroby.

Lek jest dostępny wyłącznie na receptę.

Jak stosować preparat Ristfor?

Preparat Ristfor stosuje się dwa razy na dobę. Moc tabletki, jaką należy zastosować, zależy od dawki innych leków przeciwcukrzycowych wcześniej przyjmowanych przez pacjenta. Jeżeli preparat Ristfor jest przyjmowany z pochodną sulfonylomocznika lub insuliną, dawka pochodnej sulfonylomocznika lub insuliny może wymagać zmniejszenia w celu uniknięcia hipoglikemii (niskie stężenie cukru we krwi).

Maksymalna dawka sitagliptyny wynosi 100 mg na dobę. Preparat Ristfor należy przyjmować z jedzeniem, aby uniknąć problemów żołądkowych związanych z metforminą.

Jak działa preparat Ristfor?

Cukrzyca typu 2 jest chorobą, w której trzustka nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny do kontrolowania stężenia glukozy we krwi lub w której organizm nie jest w stanie skutecznie wykorzystywać insuliny. Każda z substancji czynnych zawartych w preparacie Ristfor – sitagliptyna i metmorfina chlorowodorku – posiada inny sposób działania.

Sitagliptyna jest inhibitorem dipeptydylopeptydazy-4 (DDP-4). Jej działanie polega na blokowaniu rozkładania w organizmie hormonów określanych jako inkretyny. Hormony te są uwalniane po posiłku i stymulują trzustkę do wytwarzania insuliny. Podwyższając poziom hormonów z grupy inkretyn we krwi, sitagliptyna stymuluje trzustkę do wytwarzania większej ilości insuliny, gdy stężenie glukozy we krwi jest wysokie. Sitagliptyna nie działa, gdy stężenie glukozy we krwi jest niskie. Sitagliptyna zmniejsza także ilość glukozy wytwarzanej przez wątrobę, podwyższając stężenie insuliny i obniżając stężenie glukagonu. Sitagliptyna jest dopuszczona do obrotu w Unii Europejskiej (UE) w postaci preparatów Januvia i Xelevia od 2007 r. i w postaci preparatu Tesavel – od 2008 r.

Metformina działa głównie przez hamowanie wytwarzania glukozy i zmniejszanie jej wchłaniania w jelitach. Metformina jest dostępna w UE od lat 50. XX w.

W wyniku działania obu substancji czynnych stężenie glukozy we krwi ulega obniżeniu, co pomaga w kontrolowaniu cukrzycy typu 2.

Jak badano preparat Ristfor?

U pacjentów z cukrzycą typu 2 sitagliptyna stosowana w monoterapii, jako preparat Januvia/Xelevia/Tesavel, może być podawana razem z metforminą oraz łącznie z metforminą i pochodną sulfonylomocznika. Na poparcie stosowania preparatu Ristfor w grupie pacjentów, u których stężenie glukozy nie było wystarczająco kontrolowane za pomocą leczenia samą metforminą, firma przedstawiła wyniki trzech badań z użyciem preparatu Januvia/Xelevia. W dwóch badaniach oceniano sitagliptynę jako lek uzupełniający leczenie metforminą: w pierwszym badaniu porównywano ją z placebo (leczenie obojętne) u 701 pacjentów, a w drugim – porównywano ją z glipizydem (pochodna sulfonylomocznika) u 1172 pacjentów. W trzecim badaniu z udziałem 441 pacjentów sitagliptynę porównano z placebo w leczeniu uzupełniającym do leczenia glimepirydem (inna pochodna sulfonylomocznika), z metforminą lub bez niej.

Na poparcie stosowania preparatu Ristfor przedstawiono też wyniki trzech dodatkowych badań. W pierwszym z nich, z udziałem 1091 pacjentów, których choroba nie była wystarczająco kontrolowana za pomocą tylko diety i ćwiczeń, porównywano działanie preparatu Ristfor z działaniem metforminy albo sitagliptyny stosowanej w monoterapii. W drugim z nich, z udziałem 278 pacjentów, których choroba nie była wystarczająco kontrolowana za pomocą skojarzenia metforminy i rozyglitazonu (agonista receptora PPAR-gamma), porównywano działanie sitagliptyny lub placebo dołączanych do leczenia. Trzecie badanie obejmowało 641 pacjentów, których choroba nie była wystarczająco kontrolowana za pomocą stałej dawki insuliny, i z których trzy czwarte osób przyjmowało także metforminę. W badaniu tym porównywano także działanie sitagliptyny lub placebo dołączonych do leczenia.

We wszystkich badaniach głównym kryterium oceny skuteczności była zmiana stężenia substancji określanej jako hemoglobina glikowana (HbA1c) we krwi, co stanowi wskaźnik skuteczności kontroli stężenia glukozy we krwi.

Firma przeprowadziła dodatkowe badania, aby wykazać, że substancje czynne preparatu Ristfor są wchłaniane przez organizm w taki sam sposób, jak w przypadku stosowania tych dwóch leków oddzielnie.

Jakie korzyści ze stosowania preparatu Ristfor zaobserwowano w badaniach?

Preparat Ristfor był skuteczniejszy od metforminy w monoterapii. Dodanie 100 mg sitagliptyny do metforminy zmniejszyło po 24 tygodniach stężenie HbA1c o 0,67% (z około 8,0%), w porównaniu ze spadkiem o 0,02% w przypadku pacjentów, którym do leczenia dołączano placebo. Skuteczność połączenia sitagliptyny z metforminą była podobna do skuteczności dołączenia glipizydu do leczenia. W badaniu, w którym sitagliptyna została dodana do glimepirydu i metforminy, stężenie HbA1c zmniejszyło się po 24 tygodniach o 0,59%, w porównaniu ze wzrostem o 0,30% u pacjentów, którym do leczenia dołączano placebo.

W pierwszym z trzech dodatkowych badań preparat Ristfor okazał się skuteczniejszy niż metformina lub sitagliptyna w monoterapii. W drugim badaniu stężenie HbA1c po 18 tygodniach zostało ograniczone o 1,03% u pacjentów, którzy przyjmowali sitagliptynę w skojarzeniu z metforminą i rozyglitazonem, w porównaniu ze spadkiem o 0,31% w grupie pacjentów, którym do leczenia dołączano placebo. Stężenie HbA1c po 24 tygodniach zostało ograniczone o 0,59% u pacjentów, którzy przyjmowali insulinę w skojarzeniu z sitagliptyną, w porównaniu ze spadkiem o 0,03% w grupie pacjentów, którym do leczenia dołączano placebo. Nie zaobserwowano różnicy w działaniu leku między pacjentami przyjmującymi także metforminę a nieprzyjmującymi jej.

Jakie ryzyko wiąże się ze stosowaniem preparatu Ristfor?

Najczęstsze działanie niepożądane związane ze stosowaniem preparatu Ristfor (obserwowane u 1 do 10 pacjentów na 100) to nudności (mdłości). Pełny wykaz działań niepożądanych zgłaszanych po podaniu preparatu Ristfor znajduje się w ulotce dla pacjenta.

Preparatu Ristfor nie należy podawać osobom, u których może występować nadwrażliwość (uczulenie) na sitagliptynę, metforminę lub którykolwiek składnik preparatu. Preparatu nie należy również stosować u pacjentów z cukrzycową kwasicą ketonową lub cukrzycowym stanem przedśpiączkowym (niebezpieczny stan mogący wystąpić w cukrzycy), zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, chorobami, które mogą zaburzać czynność nerek lub z chorobą, która może powodować niedotlenienie tkanek, taką jak niewydolność serca lub układu oddechowego, lub niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego. Preparatu nie należy także stosować u pacjentów spożywających nadmierne ilości alkoholu lub będących alkoholikami, ani u kobiet karmiących piersią. Pełny wykaz ograniczeń znajduje się w ulotce dla pacjenta.

Na jakiej podstawie zatwierdzono preparat Ristfor?

Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi (CHMP) uznał, że korzyści ze stosowania preparatu Ristfor przewyższają związane z tym ryzyko i zalecił przyznanie pozwolenia na dopuszczenie preparatu do obrotu.

Inne informacje dotyczące preparatu Ristfor:

W dniu 15 marca 2010r. Komisja Europejska przyznała firmie Merck Sharp & Dohme Ltd pozwolenie na dopuszczenie preparatu Ristfor do obrotu ważne w całej Unii Europejskiej. Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu jest ważne przez pięć lat, a następnie może zostać przedłużone.

Pełne sprawozdanie EPAR dotyczące preparatu Ristfor znajduje się tutaj. Dodatkowe informacje o leczeniu preparatem Ristfor znajdują się w ulotce dla pacjenta (także części EPAR).

Data ostatniej aktualizacji: 01-2010.

Źródło:
EMEA: EMEA/H/C/1235- EUROPEJSKIE PUBLICZNE SPRAWOZDANIE OCENIAJĄCE (EPAR)
http://www.ema.europa.eu/docs/pl_PL/document_l(...)0004.pdf , Kwiecień 2010