
|
E-mail nadawcy:
|
E-mail odbiorcy:
Możesz podać kilka adresów, rozdzielając je przecinkami.
|
bezylezomab
Streszczenie EPAR dla ogółu społeczeństwa
Niniejszy dokument stanowi streszczenie Europejskiego Publicznego
Sprawozdania Oceniającego (EPAR). Wyjaśnia, jak Komitet ds. Produktów
Leczniczych Stosowanych u Ludzi (CHMP) ocenił przeprowadzone badania w celu
ustalenia zaleceń w sprawie stosowania leku.
W celu uzyskania dodatkowych informacji na temat stanu chorobowego lub sposobu
leczenia należy zapoznać się z treścią ulotki dołączonej do opakowania (także
stanowiącej część EPAR) bądź skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. W celu
uzyskania dodatkowych informacji na temat podstawy wydania zaleceń CHMP należy
zapoznać się z dyskusją naukową (także stanowiącą część EPAR).
Preparat Scintimun to zestaw do sporządzania radioaktywnego roztworu do wstrzykiwań. Zawiera substancją czynną bezylezomab.
Preparatu Scintimun nie stosuje się samego. Przed użyciem musi on zostać
oznakowany radioizotopem. Znakowanie radioizotopem jest techniką, w której
substancja jest znakowana (oznaczana) składnikiem radioaktywnym. Znakowanie
radioizotopem preparatu Scintimun przeprowadza się poprzez wymieszanie go z
roztworem radioaktywnego technetu (99mTc).
Preparat Scintimun jest przeznaczony wyłącznie do diagnostyki. Jest stosowany w
połączeniu z innymi odpowiednimi metodami diagnostyki obrazowej w celu
określenia występowania ognisk zakażenia lub zapalenia w kościach kończyn u osób
dorosłych z podejrzeniem zapalenia kości i szpiku.
Preparatu Scintimun nie należy stosować w diagnostyce zakażeń w stopie
cukrzycowej (zakażenia, które występują w stopie pacjentów z cukrzycą).
Lek jest dostępny wyłącznie na receptę.
Preparat Scintimun może być stosowany wyłącznie w warunkach szpitalnych na
oddziałach medycyny nuklearnej przez upoważniony personel.
Sporządzanie radioaktywnego roztworu preparatu Scintimun polega na wymieszaniu
zamieszczonego w zestawie proszku i rozpuszczalnika, a następnie znakowaniu
radioizotopem – technetem (99mTc). Roztwór jest podawany pacjentom w postaci
pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego. Ilość wstrzykniętego bezylezomabu waha się
w przedziale od 0,25 do 1 mg w zależności od wymaganej radioaktywności.
Po trzech do sześciu godzin po wstrzyknięciu lekarz wykonuje zdjęcia (skany)
kończyn w celu określenia występowania w kościach obszarów zajętych przez proces
zapalny kości i szpiku.
Substancja czynna preparatu Scintimun, bezylezomab, jest przeciwciałem
monoklonalnym. Przeciwciało monoklonalne to przeciwciało (rodzaj białka), które
zostało tak „zaprogramowane”, aby rozpoznawać specyficzną strukturę (zwaną
antygenem) występującą w organizmie i wiązać się z nią. Bezylezomab został
zaprogramowany, aby wiązać się z antygenem o nazwie NCA-95, który znajduje się
na powierzchni granulocytów, rodzaju krwinek białych biorących udział w procesie
zapalnym i w zwalczaniu zakażenia.
W znakowanym radioizotopem preparacie Scintimun, radioaktywny składnik – technet
(99m Tc) jest związany z bezylezomabem. Po wstrzyknięciu radioznakowanego leku
do organizmu przeciwciała monoklonalne przenoszą radioaktywność na docelowe
antygeny na powierzchni granulocytów. Ponieważ w miejscu zakażenia gromadzi się
duża liczba granulocytów, radioaktywność kumuluje się w ogniskach zapalenia
kości i szpiku, gdzie może zostać wykryta podczas obrazowania. Obrazy wskażą
miejsca nagromadzenia bezylezomabu, co umożliwi lekarzowi określenie
występowania ognisk zakażenia lub zapalenia.
Zanim przeprowadzono badania na ludziach, działanie preparatu Scintimun zbadano w modelach eksperymentalnych. W jednym badaniu głównym preparat Scintimun porównano z lekiem zawierającym krwinki białe znakowane radioaktywnym technetem (99m Tc) u 130 pacjentów z obecnością lub podejrzeniem zapalenia kości i szpiku w kończynach. U każdego z pacjentów zastosowano obie metody w celu rozpoznania i lokalizacji zapalenia kości i szpiku i porównano uzyskane obrazy. Główną miarą skuteczności preparatu Scintimun był stopień, w jakim ocena obrazów uzyskanych z zastosowaniem tego preparatu zgadzała się z oceną obrazów otrzymanych z zastosowaniem radioznakowanych krwinek białych.
Podczas stosowania w badaniach diagnostycznych i w celu lokalizacji zmian zapalnych kości i szpiku wyniki uzyskane przy użyciu preparatu Scintimun lub radioznakowanych krwinek białych były porównywalne. Stopień zgodności wyniósł 83%.
Najczęstsze działanie niepożądane związane ze stosowaniem preparatu Scintimun (obserwowane u więcej niż 1 pacjenta na 10) to wytwarzanie przeciwciał skierowanych przeciwko białkom mysim. Pełny wykaz wszystkich zgłaszanych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem preparatu Scintimun znajduje się w ulotce dla pacjenta. Preparatu Scintimun nie należy podawać osobom, u których może występować nadwrażliwość (uczulenie) na bezylezomab, inne przeciwciała mysie lub którykolwiek składnik preparatu. Preparatu Scintimun nie należy stosować u pacjentów z dodatnim wynikiem badania na obecność przeciwciał ludzkich skierowanych przeciwko białkom mysim (HAMA) ani u kobiet w ciąży. Podobnie jak w przypadku wszystkich substancji radioaktywnych stosowanych w medycynie pacjenci powinni być poddani ekspozycji na możliwie najmniejszą dawkę preparatu Scintimun.
Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi (CHMP) uznał, że korzyści ze stosowania preparatu Scintimun przewyższają ryzyko. Komitet zalecił przyznanie pozwolenia na dopuszczenie preparatu Scintimun do obrotu.
Firma wytwarzająca preparat Scintimun zapewni, by wszyscy lekarze mający stosować preparat otrzymali pismo wyjaśniające ryzyko związane z jego stosowaniem.
W dniu 11 stycznia 2010 r. Komisja Europejska przyznała firmie CIS bio international pozwolenie na dopuszczenie preparatu Scintimun do obrotu ważne w całej Unii Europejskiej. Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydano na 5 lat, po upływie których może zostać odnowione.
Pełne sprawozdanie EPAR dotyczące preparatu Scintimun znajduje się tutaj.
Data ostatniej aktualizacji: 11-2009.
Źródło:
EMEA: EMEA/H/C/1045- EUROPEJSKIE PUBLICZNE SPRAWOZDANIE OCENIAJĄCE (EPAR)
http://www.ema.europa.eu/docs/pl_PL/document_l(...)5576.pdf ,
Kwiecień 2010
|