
|
E-mail nadawcy:
|
E-mail odbiorcy:
Możesz podać kilka adresów, rozdzielając je przecinkami.
|
aliskiren/ amlodypina
Niniejszy dokument jest streszczeniem Europejskiego Publicznego Sprawozdania Oceniającego (EPAR) dla preparatu Rasilamlo. Wyjaśnia, jak Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi (CHMP) ocenił lek w celu ustalenia opinii, na podstawie której przyznano pozwolenie na dopuszczenie preparatu Rasilamlo do obrotu, oraz zaleceń w sprawie warunków stosowania preparatu.
Preparat Rasilamlo to lek zawierający substancje czynne – aliskiren i amlodypinę. Lek jest dostępny w postaci tabletek (jasnożółte – 150 mg aliskirenu i 5 mg amlodypiny; żółte – 150 mg aliskirenu i 10 mg amlodypiny; ciemnożółte – 300 mg aliskirenu i 5 mg amlodypiny; brązowo-żółte – 300 mg aliskirenu i 10 mg amlodypiny).
Preparat Rasilamlo jest stosowany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego (podwyższone ciśnienie tętnicze) u osób dorosłych, u których ciśnienie tętnicze nie jest wystarczająco kontrolowane za pomocą aliskirenu lub amlodypiny przyjmowanych osobno. Pojęcie „samoistne” oznacza, że nadciśnienie nie ma wyraźnej przyczyny.
Lek jest dostępny wyłącznie na receptę.
Pacjent powinien przyjmować jedną tabletkę na dobę z lekkim posiłkiem, najlepiej codziennie o tej samej porze. Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą. Tabletek nie należy popijać sokiem grejpfrutowym.
Moc tabletki zalecanej u danego pacjenta zależy od wcześniej stosowanej dawki aliskirenu lub amlodypiny. Dawkę można dostosować, biorąc pod uwagę działania niepożądane występujące u pacjenta w czasie wcześniej stosowanego leczenia z zastosowaniem aliskirenu lub amlodypiny lub na podstawie odpowiedzi pacjenta na leczenie preparatem Rasilamlo.
Preparat Rasilamlo można podawać z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi.
Preparat Rasilamlo zawiera dwie substancje czynne – aliskiren i amlodypinę.
Aliskiren jest inhibitorem reniny. Blokuje on aktywność enzymu ludzkiego
zwanego reniną, który uczestniczy w wytwarzaniu w organizmie substancji
określanej jako angiotensyna I. Angiotensyna I jest przekształcana w hormon o
nazwie angiotensyna II – substancję powodującą silny skurcz
(zwężenie) naczyń krwionośnych. Zablokowanie wytwarzania angiotensyny I powoduje
zmniejszenie poziomu zarówno angiotensyny I, jak i angiotensyny II, co wywołuje
rozkurcz (poszerzenie naczyń krwionośnych) i obniżenie ciśnienia tętniczego
krwi.
Amlodypina jest blokerem kanałów wapniowych. Blokuje ona specjalne kanały na
powierzchni komórek zwane kanałami wapniowymi, przez które normalnie napływają
jony wapniowe. Napływ jonów wapniowych do wnętrza komórek mięśniowych ścian
naczyń krwionośnych prowadzi do ich skurczu.
Zmniejszając napływ wapnia do komórek, amlodypina zapobiega skurczowi naczyń
krwionośnych, obniżając w ten sposób ciśnienie tętnicze.
Łączne podanie tych dwóch substancji czynnych skuteczniej obniża ciśnienie
tętnicze niż stosowanie każdego z tych leków osobno.
Zanim przeprowadzono badania na ludziach działanie preparatu Rasilamlo
zbadano w modelach eksperymentalnych.
W trzech głównych badaniach z udziałem 2212 pacjentów preparat Rasilamlo
porównano z aliskirenem lub amlodypiną stosowanymi w monoterapii przez osiem lub
sześć tygodni. Główną miarą skuteczności była zmiana średniego rozkurczowego
ciśnienia tętniczego (ciśnienie tętnicze mierzone pomiędzy dwoma
uderzeniami serca) w pomiarach dokonanych, gdy pacjenci znajdowali się w pozycji
siedzącej.
Preparat Rasilamlo skuteczniej kontrolował samoistne nadciśnienie niż
placebo, aliskiren lub amlodypina stosowane osobno.
W pierwszym badaniu u pacjentów stosujących preparat Rasilamlo 300/10 mg i 300/5
mg doszło do obniżenia rozkurczowego ciśnienia tętniczego w pozycji siedzącej o
odpowiednio: 13,07 mmHg i 10,54 mmHg, w porównaniu z obniżeniem o 5,84 mmHg w
grupie pacjentów leczonych aliskirenem
300 mg.
W drugim badaniu ciśnienie tętnicze obniżyło się o 10,99 mmHg i 8,95 mmHg u osób
stosujących preparat Rasilamlo o mocy odpowiednio: 300/10 mg i 150/10 mg, w
porównaniu z 7,23 mmHg u osób leczonych amlodypiną w dawce 10 mg.
W trzecim badaniu doszło do obniżenia ciśnienia tętniczego o 8,46 mmHg po
stosowaniu preparatu Rasilamlo 150/5 mg w porównaniu z obniżeniem o 8,04 mmHg i
4,84 mmHg po stosowaniu amlodypiny w dawkach odpowiednio: 10 mg i 5 mg.
Najczęstsze działania niepożądane związane ze stosowaniem preparatu Rasilamlo to niedociśnienie tętnicze (niskie ciśnienie tętnicze) i obrzęki obwodowe (obrzęk zwłaszcza wokół kostek i stóp). Pełny wykaz działań niepożądanych związanych ze stosowaniem preparatu Rasilamlo znajduje się w ulotce dla pacjenta.
Preparatu Rasilamlo nie należy stosować u osób, u których może występować nadwrażliwość (alergia) na aliskiren, amlodypinę, którykolwiek składnik leku lub inne pochodne dihydropirydyny (grupa leków, do których należy amlodypina). Leku nie należy stosować u pacjentów, u których w przeszłości wystąpił obrzęk naczynioruchowy (obrzęk podskórny) po stosowaniu aliskirenu; u osób z obrzękiem naczynioruchowym dziedzicznym lub idiopatycznym (bez wyraźnej przyczyny); u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem tętniczym; u pacjentów u których występuje wstrząs; u chorych ze zwężeniem zastawki aorty lub z niewydolnością serca po zawale mięśnia sercowego. Leku nie należy także stosować u kobiet po trzecim trymestrze ciąży ani u pacjentów przyjmujących leki zawierające cyklosporynę oraz itrakonazol i inne leki znane jako silne inhibitory glikoproteiny P.
CHMP uznał, że korzyści ze stosowania preparatu Rasilamlo przewyższają ryzyko, i zalecił przyznanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
W dniu 14 kwietnia 2011 r. Komisja Europejska przyznała firmie Novartis Europharm Limited pozwolenie na dopuszczenie preparatu do obrotu Rasilamlo ważne w całej Unii Europejskiej. Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu jest ważne przez pięć lat, a następnie może zostać odnowione.
Pełne sprawozdanie EPAR dotyczące preparatu Rasilamlo znajduje się na stronie internetowej Agencji: ema.europa.eu/Find medicine/Human medicines/European Public Assessment Reports. W celu uzyskania dodatkowych informacji o leczeniu preparatem Rasilamlo należy zapoznać się z treścią ulotki dla pacjenta (także części EPAR) bądź skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.
Data ostatniej aktualizacji: 03-2011.
Źródło:
EMEA: EMEA/H/C/002073 - EUROPEJSKIE PUBLICZNE SPRAWOZDANIE OCENIAJĄCE (EPAR)
http://www.ema.europa.eu/docs/pl_PL/document_l(...)7203.pdf ,
Czerwiec 2011
|