• EPAR
• Zgłoś działanie niepożądane

Pegasys

Roche Registration Limited

Substancja czynna:
Peginterferon alfa-2a

Kod ATC:
L 03 A B 11

Niniejszy dokument jest streszczeniem Europejskiego Publicznego Sprawozdania Oceniającego (EPAR). Wyjaśnia, jak Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi (CHMP) ocenił przeprowadzone badania w celu ustalenia zaleceń w sprawie stosowania leku.
W celu uzyskania dodatkowych informacji na temat stanu chorobowego lub sposobu leczenia należy zapoznać się z treścią ulotki dla pacjenta (także stanowiącą część EPAR) bądź skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. W celu uzyskania dodatkowych informacji na podstawie zaleceń CHMP należy zapoznać się z dyskusją naukową (także stanowiącą część EPAR).

Co to jest Pegasys?

Pegasys jest lekiem zawierającym jako substancję aktywną peginterferon alfa-2a. Preparat dostępny jest w postaci roztworu do wstrzyknięć w ampułkach lub gotowych do użycia strzykawkach, zawierających 135 lub 180 mikrogramów peginterferonu alfa-2a w ampułce lub strzykawce.

W jakim celu stosuje się preparat Pegasys?

Pegasys jest stosowany w leczeniu dorosłych pacjentów z:

• przewlekłym (o długim przebiegu) wirusowym zapaleniu wątroby typu B (choroba wątroby wywołana przez wirus zapalenia wątroby typu B). Lek jest przeznaczony dla pacjentów z wyrównaną dysfunkcją wątroby (czyli u których pomimo uszkodzenia narząd funkcjonuje prawidłowo), w przypadkach potwierdzonego stałego namnażania się wirusa oraz współistnienia oznak uszkodzenia wątroby (podwyższony poziom aminotransferazy alaninowej [ALT] - enzymu wątrobowego -oraz oznaki uszkodzenia wątroby widoczne w badaniu mikroskopowym tkanki wątrobowej),
• przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C (choroba wątroby spowodowana zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu C). Preparat może być stosowany u pacjentów z marskością wątroby (stłuszczeniem) lub współistniejącym zakażeniem ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV). Optymalne jest kojarzenie preparatu Pegasys z rybawiryną (lek przeciwwirusowy). Wspomniane skojarzenie jest zalecane zarówno w odniesieniu do pacjentów uprzednio nieleczonych, jak i takich, u których doszło do wtórnej nieskuteczności uprzedniego leczenia. W sytuacji, gdy pacjent nie toleruje lub nie może przyjmować rybawiryny preparat Pegasys może być stosowany w monoterapii.

Lek jest dostępny wyłącznie na receptę.

Jak stosować preparat Pegasys?

Leczenie preparatem Pegasys powinno być rozpoczynane wyłącznie pod nadzorem lekarza mającego doświadczenie w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu B lub C. Pegasys podaje się drogą wstrzyknięcia podskórnego w brzuch lub udo. Lek podaje się w dawce 180 mikrogramów raz w tygodniu przez 48 tygodni, przy czym niektórzy pacjenci z wirusowym zapaleniem wątroby typu C mogą wymagać tylko 24-tygodniowego okresu terapii. Dawka leku może wymagać indywidualnej modyfikacji w zależności od nasilenia efektów ubocznych. W celu uzyskania pełnej informacji należy
zapoznać się ze streszczeniem charakterystyki produktu leczniczego (także stanowiącym część EPAR).

Jak działa preparat Pegasys?

Substancja aktywna zawarta w preparacie Pegasys, peginterferon alfa-2a, należy do grupy interferonów. Interferony są związkami pochodzenia naturalnego, wytwarzanymi w organizmie człowieka w celu zwalczania m.in. zakażeń wirusowych. Dokładny mechanizm działania interferonów alfa w chorobach wirusowych nie jest w pełni wyjaśniony, ale uważa się, że związki te mają działanie immunomodulujące (mają wpływ na funkcję układu immunologicznego, czyli naturalnego układu obronnego). Interferony alfa mogą również hamować namnażanie wirusów.
Peginterferon alfa-2a wykazuje wiele podobieństw do interferonu alfa-2a, który jest już dostępny na terytorium Unii Europejskiej (UE) pod nazwą Roferon. W preparacie Pegasys zawarty jest „pegylowany” interferon alfa-2a (pokryty substancją chemiczną zwaną glikolem polietylenowym). Powoduje to zmniejszenie szybkości usuwania leku z organizmu i pozwala na rzadsze podawanie preparatu. Interferon alfa-2a zawarty w preparacie Pegasys został wytworzony dzięki technologii zwanej “rekombinacją DNA”: interferon alfa-2a jest wytwarzany przez komórki bakterii, do których wprowadzono gen (DNA), umożliwiający syntezę (produkcję) leku. W efekcie powstaje interferon alfa, identyczny z naturalnym.

Jak badano Pegasys?

Co się tyczy przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C, przeprowadzono trzy badania kliniczne preparatu Pegasys stosowanego w monoterapii, łącznie obejmujące 1 441 pacjentów oraz jedno badanie, w którym Pegasys kojarzono z rybawiryną u 1149 pacjentów. Wszystkie wymienione badania trwały 48 tygodni. Porównywano w nich skuteczność preparatu Pegasys z interferonem alfa-2a. Przedmiotem dodatkowych badań klinicznych była terapia preparatem Pegasys skojarzonym z rybawiryną. W tym zakresie przeprowadzono badanie porównujące dwie dawki preparatu oraz dwa różnej długości okresy terapeutyczne (24 lub 48 tygodnie) w grupie 1 285 pacjentów, kolejne badanie w grupie 514 pacjentów z prawidłowymi poziomami ALT oraz końcowe badanie, obejmujące 860 pacjentów ze współistniejącym zakażeniem wirusem HIV.
W przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B, przeprowadzono dwa badania kliniczne porównujące Pegasys z lamiwudyną (inny lek przeciwwirusowy) w grupie 820 pacjentów „HBeAg-dodatnich” (zakażonych najczęstszym typem wirusa zapalenia wątroby typu B) oraz u 552 „HBeAg-ujemnych” pacjentów (zakażonym zmutowanych typem wirusa, wywołującym postać przewlekłego zapalenia wątroby typu B o wiele trudniejszą w leczeniu).
We wszystkich wymienionych przypadkach zasadniczą miarą skuteczności był zanik markerów charakterystycznych dla wirusowego zapalenia wątroby, wykrywanych we krwi, stwierdzony po zakończeniu leczenia oraz po trwającym 6 miesięcy okresie obserwacji.

Jakie korzyści ze stosowania preparatu Pegasys zaobserwowano w badaniach?

W przewlekłym zapaleniu wątroby typu C, Pegasys stosowany w monoterapii okazał się skuteczniejszy od interferonu alfa-2a. U większej liczby pacjentów stwierdzono odpowiedź na leczenie: w grupie leczonej preparatem Pegasys w okresie obserwacji u 28-39% pacjentów nie stwierdzono cech zakażenia wirusem zapalenia wątroby wykrywanych we krwi, podczas gdy w grupie leczonej interferonem alfa-2a odsetek ten wynosił 8-19%. Podczas stosowania w skojarzeniu z rybawiryną, Pegasys okazał się skuteczniejszy w porównaniu z monoterapią (w okresie obserwacji, reakcję na leczenie stwierdzono odpowiednio u 45% oraz 24% pacjentów), ponadto preparat był co najmniej porównywalnie skuteczny z interferonem alfa-2a skojarzonym z rybawiryną (39% pacjentów odpowiedziało na leczenie). Dodatkowe badania kliniczne potwierdziły skuteczność preparatu Pegasys, w tym u pacjentów zakażonych wirusem HIV.
W przewlekłym zapaleniu wątroby typu B, Pegasys okazał się skuteczniejszy od lamiwudyny, zarówno w przypadku pacjentów HBeAg-dodatnich, jak i HBeAg-ujemnych. Odsetki pacjentów, u których nie stwierdzono objawów aktywnego zakażenia wirusowego w badaniach krwi w okresie obserwacji wynosiły: 32% w grupie leczonej preparatem Pegasys oraz 22% w grupie leczonej lamiwudyną w przypadku pacjentów HBeAg-dodatnich, oraz 43% w grupie leczonej preparatem Pegasys oraz 29% w grupie leczonej lamiwudyną w przypadku pacjentów HBeAg-ujemnych.

Jakie ryzyko wiąże się ze stosowaniem preparatu Pegasys?

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi związanymi z leczeniem preparatem Pegasys (obserwowanymi u więcej niż 1 pacjenta na 10) są: jadłowstręt (utrata apetytu), bóle głowy, bezsenność (trudności w zasypianiu), drażliwość, depresja, zawroty głowy, nudności (uczucie mdłości), biegunka, bóle brzucha, łysienie (nadmierne wypadanie włosów), świąd, bóle mięśniowe, bóle stawowe, męczliwość (uczucie zmęczenia), gorączka (podwyższona temperatura ciała), dreszcze, reakcje w miejscu podania. Pełny wykaz działań niepożądanych zgłaszanych po podaniu preparatu Pegasys znajduje się w ulotce dla pacjenta dołączonej do opakowania.
Pegasys nie powinien być stosowany u osób, u których istnieje prawdopodobieństwo nadwrażliwości (uczulenia) na interferony alfa lub jakikolwiek inny składnik preparatu.
Nie należy stosować preparatu Pegasys u:

• pacjentów z autoimmunologicznym zapaleniem wątroby (choroba o podłożu autoagresyjnym),
• pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby,
• pacjentów z ciężkimi chorobami serca w wywiadzie,
• pacjentów zakażonych wirusem HIV, u których stwierdza się ciężkie zaburzenia funkcji wątroby.

Pełna informacja dotycząca ograniczeń w stosowaniu preparatu Pegasys zawarta jest w ulotce dla pacjenta dołączonej do opakowania.

Na jakiej podstawie zatwierdzono preparat Pegasys?

Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi (CHMP) uznał, że korzyści płynące ze stosowania preparatu Pegasys przewyższają ryzyko jego zastosowania w leczeniu przewlekłych zapaleń wątroby typu B i C. Komitet zalecił przyznanie pozwolenia na dopuszczenie preparatu Pegasys do obrotu.

Inne informacje na temat preparatu Pegasys:

W dniu 20 czerwca 2002 r. Komisja Europejska przyznała firmie Roche Registration Limited pozwolenie na dopuszczenie do obrotu preparatu Pegasys, ważne na terytorium całej Unii Europejskiej. Niniejsze pozwolenie zostało przedłużone w dniu 20 czerwca 2007.

Pełne sprawozdanie EPAR dotyczące preparatu Pegasys jest dostępne tutaj.

Data ostatniej aktualizacji: 06-2007.

Źródło:
EMEA: EMEA/H/C/395 - EUROPEJSKIE PUBLICZNE SPRAWOZDANIE OCENIAJĄCE (EPAR)
http://www.ema.europa.eu/docs/pl_PL/document_library/EPAR_-_Summary_for_the_public/human/000395/WC500039196.pdf, Czerwiec 2008