• Ulotka
• Charakterystyka
• Źródło informacji
• Zgłoś działanie niepożądane

Pobierz ulotkę informacyjną o leku w formacie PDF

Taclar (tabletki)

Tarchomińskie Zakłady Farmaceutyczne „Polfa” S.A.

tabletki powlekane

Substancja czynna:
Clarithromycin

Kod ATC:
J 01 F A 09

Synonimy

Clarithromycin Clarithromycine; Clarithromycinum; Claritromicina; Klarithromycin; Klaritromicinas; Klaritromisin; Klaritromycin; Klaritromysiini;

Ulotka informacyjna dla pacjenta dołączona jest do opakowania leku. Zawiera informacje przeznaczone dla pacjenta na temat właściwego stosowania leku.

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku

• Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
• Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty, gdy potrzebna jest rada lub dodatkowa informacja.
• Lek ten został przepisany ściśle określonej osobie i nie należy go przekazywać innym, gdyż może im zaszkodzić, nawet jeśli objawy ich choroby są takie same.

TACLAR

250 mg; 500 mg
Tabletki powlekane

Clarithromycinum

Skład leku
Jedna tabletka powlekana zawiera:

Opakowania
14 tabletek powlekanych w tekturowym pudełku.

Podmiot odpowiedzialny
Tarchomińskie Zakłady Farmaceutyczne „Polfa" Spółka Akcyjna
ul. A. Fleminga 2
03-176 Warszawa

Spis treści ulotki:

1. Co to jest lek Taclar i w jakim celu się go stosuje
2. Zanim zastosuje się lek Taclar
3. Jak stosować lek Taclar
4. Możliwe działania niepożądane
5. Przechowywanie leku Taclar
6. Inne informacje

1. Co to jest Taclar i w jakim celu się go stosuje

Substancją czynną leku Taclar jest klarytromycyna - antybiotyk makrolidowy, który jest półsyntetyczną pochodną erytromycyny A. Klarytromycyna działa na wiele tlenowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.
Wskazania do stosowania leku Taclar
Lek Taclar jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na klarytromycynę:

• Zakażenia górnych dróg oddechowych: np. zapalenie migdałków i gardła, zapalenie zatok, zapalenie ucha środkowego.
• Zakażenia dolnych dróg oddechowych: np. ostre i przewlekłe zapalenie oskrzeli, bakteryjne lub atypowe zapalenie płuc.
• Niepowikłane zakażenia skóry.
• Leczenie atypowych mikobakterioz wywoływanych przez kompleks Mycobacterium avium intracellulare u pacjentów z AIDS.
• Choroba wrzodowa dwunastnicy wywołana przez Helicobacter pylori, najczęściej w skojarzeniu z amoksycyliną i inhibitorem pompy protonowej (np. omeprazolem, lansoprazolem).

2. Zanim zastosuje się lek Taclar

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Taclar należy przeprowadzić badanie lekowrażliwości wyizolowanego drobnoustroju, wywołującego zakażenie. Leczenie może być wdrożone przed uzyskaniem wyniku lekowrażliwości drobnoustroju. Po uzyskaniu wyniku antybiogramu lekarz może zmienić antybiotyk.
Nie należy stosować leku Taclar u pacjentów z nadwrażliwością na klarytromycynę lub inne antybiotyki z grupy makrolidów lub którykolwiek składnik leku ani u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.
Leku Taclar nie stosować również u pacjentów leczonych którymkolwiek z następujących leków: astemizol, cyzapryd, pimozyd, terfenadyna, ergotamina i dihydroergotamina (patrz punkt Stosowanie innych leków).
Stosując lek Taclar należy wziąć pod uwagę poniższe ostrzeżenia

• Przed przyjęciem leku Taclar pacjent powinien poinformować lekarza o uczuleniu na klarytromycynę, antybiotyki makrolidowe lub inne alergeny.
  W przypadku pojawienia się pierwszych objawów wskazujących na możliwość wystąpienia reakcji alergicznej (np. pokrzywka, świąd skóry) należy odstawić lek i skontaktować się z lekarzem.
• Długotrwałe podawanie antybiotyków może być przyczyną nadmiernego rozwoju niewrażliwych na stosowany antybiotyk bakterii lub grzybów. W przypadku pojawienia się nowych zakażeń grzybiczych lub bakteryjnych podczas leczenia klarytromycyną, lek należy odstawić i skontaktować się z lekarzem.
• Antybiotyki o szerokim zakresie działania przeciwbakteryjnego (np. cefalosporyny, penicyliny półsyntetyczne, makrolidy) mogą niekiedy wywoływać rzekomobłoniaste zapalenie jelit. Zaburzenia prawidłowej flory bakteryjnej w jelitach umożliwia namnożenie pałeczki Clostridium difficile, której toksyny wywołują objawy kliniczne rzekomobłoniastego zapalenia jelit. Dlatego pacjenci, u których biegunka wystąpiła podczas stosowania antybiotyku lub wkrótce po jego odstawieniu, nie powinni sami jej leczyć, lecz zwrócić się do lekarza. W przypadku stwierdzenia rzekomobłoniastego zapalenia jelit konieczne jest niezwłoczne przerwanie podawania klarytromycyny i zastosowanie odpowiedniego leczenia. W lżejszych przypadkach wystarcza zwykle odstawienie leku, w cięższych podaje się doustnie metronidazol lub wankomycynę. Przeciwwskazane jest podawanie leków hamujących perystaltykę jelit lub innych działających zapierająco.
• W czasie leczenia klarytromycyną istnieje ryzyko rozwoju oporności pałeczki Helicobacter pylori na lek.

Należy poinformować lekarza, nawet jeśli powyższe ostrzeżenia dotyczą sytuacji występujących w przeszłości.

Stosowanie leku Taclar u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i (lub) wątroby
Pacjenci z niewydolnością nerek i (lub) wątroby przed przyjęciem leku powinni poinformować lekarza o tych schorzeniach. U pacjentów tych dawkowanie ustala lekarz indywidualnie na podstawie stopnia niewydolności nerek lub wątroby.
W każdym przypadku o dawkowaniu leku u pacjenta z niewydolnością nerek i (lub) wątroby decyduje lekarz.

Ciąża
Przed zastosowaniem leku należy poradzić się lekarza.
Lek Taclar można podać kobietom w ciąży jedynie w przypadku, gdy w opinii lekarza korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu.
Lekarz przepisując ten lek kobiecie w ciąży powinien każdorazowo ocenić korzyści i ryzyko wynikające z jego zastosowania.

Karmienie piersią
Przed zastosowaniem leku należy poradzić się lekarza.
Klarytromycyna przenika do mleka matki, dlatego gdy konieczne jest podawanie klarytromycyny kobietom karmiącym piersią, najbezpieczniej jest odstawić niemowlę od piersi na czas leczenia.

Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
Brak danych dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

Stosowanie innych leków jednocześnie z lekiem Taclar
Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, nawet tych, które wydawane są bez recepty.
Klarytromycyna jest metabolizowana w wątrobie, gdzie może hamować aktywność niektórych enzymów biorących udział w metabolizowaniu innych leków. Z powodu słabszego metabolizmu, wzrasta ich stężenie w surowicy krwi, co może doprowadzić do cięższych działań niepożądanych. W związku z tym nie należy zażywać klarytromycyny jednocześnie z takimi lekami jak: alprazolam, astemizol, karbamazepina, cylostazol, cyzapryd, cyklosporyna, dizopiramid, alkaloidy sporyszu, lowastatyna, metyloprednizolon, midazolam, omeprazol, doustne leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna), pimozyd, chinidyna, ryfabutyna, syldenafil, symwastatyna, takrolimus, terfenadyna, triazolam, winblastyna, fenytoina, teofilina, walproinian.

Poniżej przedstawiono działania obserwowane podczas jednoczesnego podawania klarytromycyny z poszczególnymi lekami.

U pacjentów leczonych jednocześnie klarytromycyną i teofiliną obserwowano wzrost stężenia teofiliny w surowicy krwi.

Podczas jednoczesnego stosowania klarytromycyny i leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), działanie leków przeciwzakrzepowych może się nasilić, co może doprowadzić do krwotoków. W przypadku ich jednoczesnego stosowania lekarz zaleci dodatkowe kontrole czasu krzepnięcia krwi.

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny z lekami obniżającymi stężenie cholesterolu i tłuszczów (np. lowastatyna lub symwastatyna) może powodować bóle mięśniowe oraz w rzadkich przypadkach rabdomiolizę (rozpad mięśni prążkowanych).

Nie należy stosować jednocześnie z klarytromycyną takich leków jak cyzapryd, pimozyd, terfenadyna lub astemizol, ponieważ może dojść do ciężkich zaburzeń rytmu serca takich, jak częstoskurcz komorowy, migotanie komór.

Chinidyna lub dizopiramid stosowane jednocześnie z klarytromycyną mogą powodować zaburzenia rytmu serca. Dlatego kiedy konieczne jest jednoczesne ich stosowanie z klarytromycyną lekarz powinien zlecić kontrolowanie stężeń tych leków w surowicy krwi.

Klarytromycyny nie należy podawać pacjentom leczonych ergotaminą lub dihydroergotaminą. Jednoczesne podawanie tych leków powodowało ostre zatrucie alkaloidami sporyszu, charakteryzujące się skurczem naczyń oraz niedokrwieniem kończyn i innych tkanek, w tym także ośrodkowego układu nerwowego.
U pacjentów, którym podawano jednocześnie digoksynę i klarytromycynę obserwowano zwiększenie stężenia digoksyny w surowicy. W przypadku podawania obu leków jednocześnie lekarz powinien zlecić kontrolowanie stężenia digoksyny w surowicy krwi.

Klarytromycyny nie należy podawać pacjentom leczonym kolchicyną.
Po jednoczesnym podaniu klarytromycyny i kolchicyny obserwowano toksyczne działanie kolchicyny, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. Działanie takie obserwowano niekiedy u pacjentów z niewydolnością nerek. U niektórych z tych pacjentów informowano o zgonach.

U pacjentów stosujących doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę leczonych klarytromycyną należy zachować ostrożność z powodu zwiększonego ryzyka zmniejszenia stężenia glukozy we krwi.

U pacjentów zakażonych HIV stosujących zydowudynę lub dideoksyinozynę (leki przeciwretrowirusowe) w przypadku konieczności podania klarytromycyny należy zachować ostrożność.
U pacjentów zakażonych HIV jednoczesne podawanie klarytromycyny i rytonawiru (lek przeciwretrowirusowy) może powodować zwiększenie stężenia klarytromycyny w surowicy krwi, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek.

Klarytromycyna nie wpływa na działanie środków antykoncepcyjnych.

3. Jak stosować lek Taclar

Lek Taclar należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W przypadku wątpliwości należy ponownie skontaktować się z lekarzem.

Dorośli
Zwykle podaje się 250 mg dwa razy na dobę; w ciężkich zakażeniach dawkę można zwiększyć do 500 mg dwa razy na dobę.

W chorobie wrzodowej dwunastnicy wywoływanej przez Helicobacter pylori - w zależności od przyjętego schematu np.:
leczenie trójskładnikowe - klarytromycyna - 500 mg, amoksycylina - 1 g, lansoprazol - 30 mg (lub inny inhibitor pompy protonowej w odpowiedniej dawce); leki należy przyjmować jednocześnie, dwa razy na dobę, co 12 godzin, zwykle przez 14 dni.

Dzieci
Zwykle podaje się 15 mg/kg mc. na dobę w dwóch dawkach podzielonych, co 12 godzin.
Czas leczenia od 5 do 10 dni.

Pacjenci w podeszłym wieku
Zmiana dawkowania nie jest konieczna.

Jeśli w trakcie stosowania leku pacjent odnosi wrażenie, że działanie leku jest za mocne lub za słabe powinien zwrócić się do lekarza.

Czas leczenia
Czas leczenia zależy od ciężkości i rodzaju zakażenia. Lek stosuje się zwykle od 7 do 14 dni. Leczenie należy kontynuować jeszcze przez 2 kolejne dni po ustąpieniu objawów choroby. W przypadku zakażeń wywołanych przez wrażliwe paciorkowce β-hemolizujące leczenie powinno trwać przez co najmniej 10 dni, w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia powikłań (np.: gorączki reumatycznej, zapalenia kłębuszków nerkowych).
W chorobie wrzodowej dwunastnicy wywołanej przez Helicobacter pylori klarytromycynę stosuje się zwykle od 7 do 14 dni.
Leczenie rozsianej postaci zakażenia wywołanego przez kompleks Mycobacterium avium intracellulare (MAC), u pacjentów zakażonych HIV, należy kontynuować dopóki obserwuje się korzystne działanie kliniczne i bakteriologiczne. Klarytromycynę należy stosować w skojarzeniu z innymi lekami działającymi na Mycobacterium.

Sposób podawania
Tabletki należy połykać w całości, popijając odpowiednią ilością płynu. Lek można stosować niezależnie od posiłków.

W przypadku podania większej dawki leku Taclar niż zalecana
W przypadku przedawkowania klarytromycyny mogą wystąpić nasilone zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego lub inne opisane w punkcie 4. W przypadku przedawkowania należy odstawić antybiotyk, sprowokować wymioty i jak najszybciej skontaktować się z lekarzem.
W razie przyjęcia większej niż zalecana dawki leku, należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

W przypadku pominięcia dawki leku Taclar
W przypadku pominięcia dawki leku o stałej, określonej porze, lek należy podać jak najszybciej, jeśli czas do podania kolejnej dawki jest wystarczająco długi, lub kontynuować regularne podawanie leku.
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, Taclar może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Działania niepożądane pojawiające się po zastosowaniu leków można sklasyfikować jako:
bardzo częste (częściej niż u jednego pacjenta na 10), często (częściej niż u jednego pacjenta na 100 i rzadziej niż u jednego pacjenta na 10), niezbyt często (częściej niż u jednego pacjenta na 1 000 i rzadziej niż u jednego pacjenta na 100), rzadko (częściej niż u jednego pacjenta na 10 000 i rzadziej niż u jednego pacjenta na 1 000) bardzo rzadko (rzadziej niż u jednego pacjenta na 10 000).

• Badania diagnostyczne: często: zwiększenie azotu mocznikowego; niezbyt często: wydłużenie czasu protrombinowego, zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, zaburzenia testów czynnościowych wątroby (zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej i aminotransferazy alaninowej); bardzo rzadko: zmniejszenie stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza u pacjentów stosujących jednocześnie z klarytromycyną leki przeciwcukrzycowe lub insulinę.
• Zaburzenia serca: bardzo rzadko: częstoskurcz komorowy, arytmia komorowa.
• Zaburzenia krwi i układu chłonnego: niezbyt często: zmniejszenie liczby krwinek białych, zmniejszenie liczby płytek krwi.
• Zaburzenia układu nerwowego: często: ból głowy, zaburzenia węchu; bardzo rzadko: zawroty głowy, uczucie mrowienia, drgawki.
• Zaburzenia ucha i błędnika: rzadko: szumy uszne; bardzo rzadko: przemijająca utrata słuchu.
• Zaburzenia żołądka i jelit: często: nudności, wymioty, biegunka, bóle w nadbrzuszu, niestrawność, zapalenie jamy ustnej, przemijające przebarwienie języka, zaburzenia smaku (metaliczny lub gorzki smak w ustach); bardzo rzadko: zapalenie trzustki, ciężka lub długotrwała biegunka, która może być objawem szczególnej postaci zapalenia jelita grubego (rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego) o nasileniu od lekkiego do zagrażającego życiu.
• Zaburzenia nerek i dróg moczowych: bardzo rzadko: śródmiąższowe zapalenie nerek, niewydolność nerek.
• Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: niezbyt często: bóle stawów, bóle mięśni.
• Zakażenia i zarażenia pasożytnicze: często: grzybica jamy ustnej.
  Tak jak w przypadku innych antybiotyków, długotrwałe stosowanie klarytromycyny może powodować wzrost niewrażliwych drobnoustrojów.
• Reakcje nadwrażliwości:
  Zaburzenia układu immunologicznego: bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk zlokalizowany najczęściej w okolicy twarzy lub gardła, mogący być groźny dla życia), reakcje anafilaktyczne (ciężka reakcja alergiczna).
  Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: rzadko: pokrzywka; bardzo rzadko: zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, rumień.
  W przypadku wystąpienia którejś z powyżej przedstawionych reakcji uczuleniowych należy natychmiast odstawić lek i skontaktować się z lekarzem.
• Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: niezbyt często: zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby z żółtaczką zastoinową (objawiającą się zażółceniem skóry) lub bez. Działania te mogą mieć ciężki przebieg jednak zwykle są przemijające i ustępują całkowicie po zakończeniu leczenia. Bardzo rzadko opisywano pojedyncze przypadki zakończone zgonem. Dotyczyły one pacjentów z istniejącą już wcześniej chorobą wątroby i (lub) otrzymujących jednocześnie inne leki uszkadzające wątrobę.
• Zaburzenia psychiczne: bardzo rzadko: niepokój, bezsenność, omamy, psychozy, dezorientacja, depersonalizacja, koszmary senne, splątanie.

U niektórych pacjentów podczas stosowania leku Taclar mogą wystąpić inne działania niepożądane. W przypadku zaobserwowania powyżej opisanych lub innych objawów niepożądanych, nie wymienionych w tej ulotce, należy poinformować o nich lekarza.

5. Przechowywanie leku Taclar

Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.
Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.
Przechowywać w temperaturze do 25°C.

6. Inne informacje

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego.
Polfa Tarchomin S.A.
Warszawa
Numer telefonu: 22 811-18-14

Data zatwierdzenia ulotki:

Nota prawna

Polfa Tarchomin S.A. dokłada wszelkich starań, aby umieszczone w Ulotce Dla Pacjenta informacje były ścisłe i poprawne. Pomimo tego Polfa Tarchomin S.A. nie może zagwarantować, że informacje umieszczone w Ulotce Dla Pacjenta są w każdym momencie kompletne oraz aktualne.

Jakiekolwiek wykorzystywanie lub stosowanie preparatów, leków i środków Polfy Tarchomin S.A., zwłaszcza wydawanych na receptę, a także wszelkich innych informacji zawartych w tym serwisie, odbywać się może jedynie po wcześniejszej konsultacji z lekarzem i zapoznaniu się z informacją dołączoną do każdego sprzedawanego preparatu lub leku. Polfa Tarchomin S.A. nie ponosi odpowiedzialności za skutki wykorzystania informacji pobranych z niniejszego serwisu.

Środki farmaceutyczne Polfy Tarchomin S.A. są dopuszczone do obrotu w Polsce na podstawie odpowiednich przepisów prawa oraz decyzji organów administracyjnych.

Prawa autorskie do Ulotki Dla Pacjenta przysługują Polfie Tarchomin S.A. Jakiekolwiek drukowanie, kopiowanie i inne rodzaje wykorzystania mogą odbywać się jedynie i wyłącznie w celach niekomercyjnych, w zakresie użytku własnego. Inne wykorzystania mogą następować wyłącznie za pisemną zgodą Polfy Tarchomin S.A.

Nazwy handlowe umieszczone w Ulotce Dla Pacjenta stanowią zarejestrowane znaki towarowe i jakiekolwiek ich wykorzystywanie odbywać się może jedynie za zgodą ich właścicieli.