Nowa polityka prywatnosci i plików Cookies - przeczytaj

Szukaj:
Alfabetyczna lista leków: A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z A-Z
   Zapisz się na bezpłatny biuletyn!
   e-mail:
 
   Specjalista Pacjent
Reklama
Dexaven
| Wyślij znajomemu | Wydrukuj tę stronę
Powiadom znajomego o tej stronie
E-mail nadawcy:
E-mail odbiorcy:
Możesz podać kilka adresów, rozdzielając je przecinkami.
Treść wiadomości:
ukryj
ukryj

... proszę czekać ...

Dexaven

roztwór do wstrzykiwań
Substancja czynna:
Dexamethasone
Kod ATC:
H 02 A B 02

Synonimy

Dexamethasone Deksametasoni; Deksametazon; Deksametazonas; Desamethasone; Dexametason; Dexametasona; Dexametasone; Dexametazon; Dexamethason; Dexaméthasone; Dexamethasonum; 9α-Fluoro-16α-methylprednisolone; Hexadecadrol.
T1 ikoTrymestr 2,3. T2 ikoT3 iko?prowadzenie_pojazdow iko
Ulotka informacyjna dla pacjenta dołączona jest do opakowania leku.
Zawiera informacje przeznaczone dla pacjenta na temat właściwego stosowania leku.
Opis produktu ma charakter informacyjny, przed zastosowaniem należy zapoznać się z oryginalną ulotką lub charakterystyką produktu.

DEXAVEN, 4 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań

(Dexamethasoni phosphas)

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku.

  • Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
  • Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty, gdy potrzebna jest rada lub dodatkowa informacja.
  • Lek ten został przepisany ściśle określonej osobie i nie należy go przekazywać innym, gdyż może im zaszkodzić, nawet jeśli objawy ich choroby są takie same.
  • Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane nie wymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.

Spis treści ulotki:

  1. Co to jest lek Dexaven i w jakim celu się go stosuje
  2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Dexaven
  3. Jak stosować lek Dexaven
  4. Możliwe działania niepożądane
  5. Jak przechowywać lek Dexaven
  6. Inne informacje

1. Co to jest lek Dexaven i w jakim celu się go stosuje

Substancją czynną leku Dexaven jest deksametazonu fosforan występujący w roztworze do wstrzykiwań w postaci dobrze rozpuszczalnego w wodzie i płynach ustrojowych deksametazonu sodu fosforanu.
Działanie leku związane jest z działaniem deksametazonu, syntetycznego glikokortykosteroidu, który wywiera bardzo silne i długotrwałe działanie przeciwzapalne, przeciwalergiczne i immunosupresyjne. Jest pozbawiony działania mineralokortykoidowego.
Hamując działanie hialuronidazy zmniejsza przepuszczalność naczyń włosowatych i zmniejsza obrzęk, co ma szczególne znaczenie w leczeniu obrzęku mózgu pochodzenia naczynioruchowego, w nowotworach mózgu, po urazach głowy, a także po zabiegach neurochirurgicznych; zwiększa stężenie glukozy we krwi; przyspiesza rozpad i hamuje syntezę białek oraz osłabia odporność organizmu na zakażenia. Nasila resorpcję wapnia z kości, powoduje rozwój osteoporozy. Zmniejsza wchłanianie jonów wapniowych z przewodu pokarmowego, jednocześnie zwiększając wydalanie wapnia z moczem; hamuje wzrost u dzieci. Blokuje wydzielanie hormonu adrenokortykotropowego przez przysadkę, co w następstwie może spowodować niewydolność kory nadnerczy. Zmniejsza liczbę limfocytów, monocytów i granulocytów kwasochłonnych.
Lek podany dożylnie maksymalne stężenie we krwi osiąga po 10 – 30 minutach; po podaniu domięśniowym – w ciągu 60 minut. Okres półtrwania wynosi 2,2 – 3,8 godziny. Metabolizowany jest głównie w wątrobie i wydalany w postaci metabolitów z żółcią; w niewielkim stopniu jest wydalany z moczem w postaci niezmienionej.

Wskazania

  • stany wstrząsowe (wstrząs pourazowy, pooperacyjny, kardiogenny, anafilaktyczny),
  • obrzęk krtani i strun głosowych,
  • ostre odczyny uczuleniowe,
  • ciężkie stany spastyczne oskrzeli (stan astmatyczny, dychawica oskrzelowa w przebiegu zakażenia, przewlekły nieżyt oskrzeli),
  • po strumektomii (profilaktycznie, leczenie powikłań),
  • przełomy w chorobie Addisona.

2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Dexaven

Kiedy nie stosować leku Dexaven
W ostrych, groźnych dla życia stanach nie ma żadnych przeciwwskazań do zastosowania leku, zwłaszcza jeżeli przewiduje się podawanie go przez krótki czas (24 – 36 godzin).
W innych przypadkach przeciwwskazaniami są: grzybice układowe i nadwrażliwość na deksametazon lub inne kortykosteroidy.
Domięśniowo leku nie należy stosować u pacjentów z samoistną plamicą małopłytkową.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek Dexaven
Lek może być zastosowany tylko w sposób i w dawkach określonych przez lekarza.
W okresie przyjmowania leku należy przeprowadzać częstą kontrolę kliniczną stanu zdrowia pacjentów z: zakażeniem ropnym; aktywnym lub utajonym wrzodem trawiennym, osteoporozą (szczególnie u kobiet w okresie po menopauzalnym), nadciśnieniem, zastoinową niewydolnością krążenia, cukrzycą, trwającą lub przebytą ciężką psychozą maniakalno – depresyjną (zwłaszcza z przebytą psychozą posteroidową), przebytą gruźlicą, jaskrą (również jeżeli choroba występuje w rodzinie), uszkodzeniem lub marskością wątroby, niewydolnością nerek, padaczką, owrzodzeniem błony śluzowej przewodu pokarmowego, świeżą anastomozą jelitową, predyspozycją na zakrzepowe zapalenie żył, wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, uchyłkowatością jelit, miastenią, opryszczką oka zagrażającą perforacją rogówki, niedoczynnością tarczycy.
W okresie przyjmowania leku nie należy się szczepić, ponieważ reakcje immunologiczne są osłabione i wytwarzanie przeciwciał może być upośledzone.

Stosowanie leku Dexaven z innymi lekami
W razie konieczności zastosowania deksametazonu w postaci iniekcji w ostrych, groźnych dla życia stanach, zwłaszcza jeżeli przewiduje się podawanie leku przez krótki czas, interakcje z innymi lekami nie są brane pod uwagę.
Jeżeli deksametazon stosuje się długotrwale, działanie stosowanych równocześnie innych leków może być osłabione lub zwiększone.
Równoczesne stosowanie fenobarbitalu, ryfampicyny, fenytoiny lub efedryny może przyspieszać metabolizm deksametazonu zmniejszając jego efekt terapeutyczny.
Siła działania deksametazonu może być natomiast zwiększona poprzez równoczesne stosowanie estrogenów lub doustnych środków antykoncepcyjnych.
Jednoczesne stosowanie z diuretykami (zwłaszcza pętlowymi) może zwiększyć utratę potasu. Podczas równoczesnego stosowania z glikozydami nasercowymi zwiększa się możliwość występowania zaburzeń rytmu serca, a ze steroidami anabolicznymi – ryzyko występowania obrzęków.
Deksametazon zmniejsza (rzadziej nasila) działanie pochodnych kumaryny, co wymaga odpowiedniej zmiany ich dawkowania. Nasila działanie niepożądane niesteroidowych leków przeciwzapalnych, a zwłaszcza ich wpływ na przewód pokarmowy. Ponadto zmniejsza ich stężenie w surowicy, tym samym zmniejszając ich efektywność.
Hamuje czynność układu immunologicznego i zmniejsza reakcje organizmu na szczepionki i anatoksyny.

Ciąża i karmienie piersią
Lek może być stosowany w ciąży jedynie w przypadkach, gdy w opinii lekarza korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu. Noworodki urodzone przez matki, które podczas ciąży otrzymywały znaczne dawki deksametazonu powinny być obserwowane ze względu na ryzyko wystąpienia niedoczynności kory nadnerczy.

U matek karmiących piersią podczas stosowania dużych dawek deksametazonu zaleca się zaprzestanie karmienia piersią w okresie przyjmowania leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
Lek nie wpływa na sprawność psychofizyczną, zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi urządzeń mechanicznych w ruchu.

3. Jak stosować lek Dexaven

Lek może być podany we wstrzyknięciu dożylnym lub domięśniowym albo w infuzji dożylnej.
Obowiązkowe jest ścisłe przestrzeganie aseptycznej techniki podawania. Domięśniowe podanie powinno być głębokie, do dużej masy mięśni.
Bezpośrednio przed infuzją zawartość ampułki rozpuszcza się w izotonicznym roztworze chlorku sodowego lub 5% roztworze glukozy.
Dawkowanie leku należy indywidualizować w zależności od wskazania, stanu chorego i jego reakcji na lek.
Ogólne wytyczne dawkowania
Od 4 do 16 mg/dobę a wyjątkowo do 32 mg/dobę. Zwykle jednorazowa dawka wynosi 4 do 8 mg. Dawkę tę można powtórzyć w razie potrzeby w odpowiednich odstępach, kilka razy w ciągu doby.

Zwykle dawki początkowe są większe, a po uzyskaniu pożądanego efektu terapeutycznego są zmniejszane aż do ustalenia najmniejszej dawki, która umożliwia utrzymanie korzystnego efektu terapeutycznego, lub aż do odstawienia leku.
Sytuacje stresowe pacjenta mogą spowodować konieczność zwiększenia dawek.
Po długotrwałym stosowaniu, lek należy odstawiać powoli.

Stosowanie leku u osób w podeszłym wieku
Stosowanie leku u osób w podeszłym wieku nie wymaga specjalnego dawkowania, jednak przy doborze dawki należy uwzględnić większą podatność osób w podeszłym wieku na wystąpienie działań niepożądanych.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, Dexaven może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Lek zastosowany krótkotrwale jest dobrze tolerowany i jest mało prawdopodobne wystąpienie działań niepożądanych, które są opisane przy długotrwałym leczeniu.
Niemniej jednak należy zawsze brać pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych spowodowanych stosowaniem glikokortykosteroidów, a są nimi:
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: jałowa martwica głowy kości udowej i ramiennej, osłabienie mięśni, miopatia posteroidowa, utrata masy mięśniowej, osteoporoza, samoistne złamania łącznie z kompresyjnymi złamaniami kręgosłupa i patologicznymi złamaniami kości długich.
Zaburzenia żołądka i jelit: nudności, wymioty, utrata łaknienia, która może spowodować zmniejszenie masy ciała, zwiększony apetyt, który może doprowadzić do zwiększenia masy ciała, biegunka lub zaparcia, wzdęcie brzucha, podrażnienie żołądka i zapalenie przełyku z owrzodzeniami, wrzód żołądka z możliwością perforacji i krwawienia, perforacja jelita cienkiego i grubego, w szczególności w zapalnych chorobach jelit.
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: zaburzone gojenie się ran, ścieńczenie skóry, która staje się wrażliwa i podatna na uszkodzenia; wybroczyny i wylewy krwawe, rumień na twarzy, rozstępy skórne, hirsutyzm, wykwity trądzikopodobne, zmniejszenie reaktywności w testach skórnych, reakcje nadwrażliwości takie jak: alergiczne zapalenie skóry, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.
Leczenie glikokortykosteroidami podawanymi pozajelitowo powoduje hipo- lub hiperpigmentację, bliznowacenie, stwardnienia w obrębie skóry, zmniejszenie odczuwania bólu, zanik skóry lub tkanki podskórnej i ropnie jałowe w miejscu podania.
Zaburzenia układu nerwowego: napady drgawek, zapalenie nerwów, parestezje, po odstawieniu glikokortykosteroidu może dojść do zwiększenia ciśnienia wewnątrzczaszkowego z tarczą zastoinową (rzekomy guz mózgu).
Zaburzenia endokrynologiczne: zaburzenia miesiączkowania, objawy zespołu Cushinga, zahamowanie wzrostu u dzieci, wtórne zahamowanie czynności osi przysadkowo – nadnerczowej, zmniejszenie tolerancji węglowodanów; ujawnienie się utajonej cukrzycy i wzrost zapotrzebowania na insulinę lub doustne leki przeciwcukrzycowe u chorych na cukrzycę.
Zaburzenia oka: zwiększone ciśnienie śródgałkowe, jaskra wtórna; wytrzeszcz; uszkodzenie nerwu wzrokowego, zaćma podtorebkowa tylnej części soczewki.
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: ujemny bilans azotowy spowodowany nasilonym katabolizmem białek, retencja sodu, retencja płynów, utrata potasu, alkaloza hipokaliemiczna, hipokalcemia.
Zaburzenia psychiczne: zawroty i bóle głowy, omamy, psychozy, euforia, zmiany nastroju, objawy rzekomego guza mózgu spowodowane zwiększeniem ciśnienia wewnątrzczaszkowego i wystąpieniem tarczy zastoinowej.
Zaburzenia naczyniowe: zakrzepy z zatorami, zatory tłuszczowe, hipercholesterolemia, przyspieszona miażdżyca naczyń; martwicze zapalenie naczyń, zakrzepowe zapalenie żył.
Zaburzenia serca: arytmie lub zmiany EKG związane z niedoborem potasu, omdlenia, nasilenie nadciśnienia tętniczego, pęknięcie serca jako konsekwencja niedawno przebytego zawału serca, istnieją doniesienia o nagłym zatrzymaniu krążenia, zastoinowa niewydolność krążenia, nadciśnienie tętnicze.
Zaburzenia krwi i układu chłonnego: leukocytoza, trombocytopenia, limfopenia.
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: nasilenie lub maskowanie objawów zakażenia, bezsenność, reakcje anafilaktyczne, pieczenie i mrowienie, które mogą wystąpić po dożylnym podaniu glikokortykosteroidów.
Zespół z odstawienia
Występuje po szybkim odstawieniu deksametazonu po długotrwałym stosowaniu. Spowodowany jest ostrą niewydolnością nadnerczy i może powodować zagrożenie życia. W zespole z odstawienia może również wystąpić: gorączka, bóle mięśniowe, bóle stawów, zapalenie śluzówki nosa, zapalenie spojówek, bolesne guzki skóry i utrata masy ciała.
Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych, lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane nie opisane w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.

5. Jak przechowywać lek Dexaven

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. Chronić od światła.
Przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.
Przed zastosowaniem należy sprawdzić termin ważności podany na opakowaniu; nie stosować leku po jego upływie.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji lub domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę co zrobić z lekami, których się już nie potrzebuje. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

6. Inne informacje

Co zawiera lek Dexaven
Substancją czynną leku jest deksametazonu fosforan (w postaci deksametazonu sodu fosforanu).
1 ml roztworu zawiera 4 mg deksametazonu fosforanu.
Inne składniki leku to benzalkoniowy chlorek, disodu edetynian, sodu siarczyn bezwodny, disodu fosforan dwunastowodny, sodu diwodorofosforan dwuwodny, woda do wstrzykiwań, azot.

Jak wygląda lek Dexaven i co zawiera opakowanie
Lek Dexaven to bezbarwny lub jasnożółty przejrzysty roztwór.
Dostępne opakowanie leku to:
Dexaven 4 mg/ml - 10 ampułek po 1 ml umieszczone w tekturowym pudełku,
Dexaven 8 mg/2 ml - 10 ampułek po 2 ml umieszczone w tekturowym pudełku.

Podmiot odpowiedzialny
Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne Jelfa SA
58-500 Jelenia Góra, ul. Wincentego Pola 21

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do podmiotu odpowiedzialnego:
Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne Jelfa SA
58-500 Jelenia Góra, ul. Wincentego Pola 21
tel.: (075) 643-31-02
fax: (075) 752-44-55
e-mail: jelfa@jelfa.com.pl

Data zatwierdzenia ulotki: 2008-12-08

Powered by JamnikCMS
© 2010 Centrum Informacji o Leku. Podpisujemy się pod zasadami HONcode.