• Ulotka
• Charakterystyka
• Zgłoś działanie niepożądane

Klarigen 250

Qualiti (Burnley) Ltd.

tabletki powlekane

Substancja czynna:
Clarithromycin

Kod ATC:
J 01 F A 09

Synonimy

Clarithromycin Clarithromycine; Clarithromycinum; Claritromicina; Klarithromycin; Klaritromicinas; Klaritromisin; Klaritromycin; Klaritromysiini;

Ulotka informacyjna dla pacjenta dołączona jest do opakowania leku. Zawiera informacje przeznaczone dla pacjenta na temat właściwego stosowania leku.

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku.
Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty, gdy potrzebna jest rada lub dodatkowa informacja.
Lek ten został przepisany ściśle określonej osobie i nie należy go przekazywać innym, gdyż może im zaszkodzić, nawet gdy objawy ich choroby są takie same.

Klarigen 250 mg tabletki powlekane

(Clarithromycinum)
250 mg, tabletki powlekane

Skład
substancja czynna: klarytromycyna 250 mg
substancje pomocnicze: skrobia żelowana, kroskarmeloza sodowa, powidon, celuloza mikrokrystaliczna, krzemionka koloidalna bezwodna, kwas stearynowy, magnezu stearynian
otoczka: opadry Yellow 20H22340 o składzie: hypromeloza (E464), hydroksypropyloceluloza (E463), tytanu dwutlenek (E171), glikol propylenowy (E1520), wanilina, żółcień chinolinowa (El04)

Wielkość opakowania
10 lub 14 tabletek

Podmiot odpowiedzialny
Qualiti (Burnley) Limited
Talbot Street, Briercliffe, Burnley
Wielka Brytania

Wytwórcy
McDermott Laboratories t/a Gerard Laboratories
35/36 Baldoyle Industrial Estate,
Grange Road
Dublin 13
Irlandia

Generics UK Ltd
Station Close
Potters Bar
Hertfordshire EN6 1TL
Wielka Brytania

Spis treści ulotki:

1. Co to jest lek Klarigen i w jakim celu się go stosuje
2. Zanim zastosuje się lek Klarigen
3. Jak stosować lek Klarigen
4. Możliwe działania niepożądane
5. Przechowywanie leku Klarigen
6. Inne informacje

1. Co to jest lek Klarigen i w jakim celu się go stosuje

Substancją czynną preparatu Klarigen jest antybiotyk makrolidowy - klarytromycyna.
Klarytromycyna jest półsyntetyczną pochodną erytromycyny A. Działa przeciwbakteryjnie przyłączając się do podjednostek 50S rybosomów w komórkach wrażliwych bakterii i hamując syntezę białka.
Klarytromycynę stosuje się w:

• zakażenia dolnych dróg oddechowych, np. ostre i przewlekłe zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc
• zakażenia górnych dróg oddechowych, np. zapalenie zatok przynosowych i zapalenie gardła.

Lek Klarigen jest stosowany do początkowego leczenia pozaszpitalnych zakażeń układu oddechowego, wykazano, że lek ten jest aktywny in vitro wobec powszechnych i atypowych patogenów układu oddechowego wymienionych w punkcie dotyczącym mikrobiologii.

Lek Klarigen jest stosowany do leczenia zakażeń skóry, zakażeń tkanek miękkich o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu (np. zapalenie tkanki łącznej, piodermia, liszajec).
Lek Klarigen znajduje zastosowanie razem z lekami hamującymi wydzielanie soku żołądkowego, omeprazolem lub lanzoprazolem, do eradykacji H. pylori u pacjentów z chorobą wrzodową dwunastnicy.

2. Zanim zastosuje się lek Klarigen

Lek Klarigen jest przeciwwskazany u chorych ze stwierdzoną nadwrażliwością na klarytromycynę, jakikolwiek inny antybiotyk makrolidowy lub jakikolwiek inny składnik leku. Leku Klarigen nie wolno stosować łącznie z pochodnymi ergotaminy.
Przeciwwskazane jest stosowanie klarytromycyny łącznie z następującymi lekami:

• cizaprydem, lekiem pobudzającym motorykę
• pimozydem, lekiem przeciwpsychotycznym
• terfenadyną, lekiem przeciwhistaminowym

U pacjentów przyjmujących klarytromycynę jednocześnie z którymś z wymienionych leków obserwowano podwyższone stężenia cizaprydu, pimozydu i terfenadyny. Może to powodować wydłużenie odstępu QT i zaburzenia rytmu serca, w tym częstoskurcz komorowy, migotanie komór i torsade de pointes.

Podobne efekty obserwowano podczas jednoczesnego stosowania astemizolu i innych makrolidów.

Należy zachować szczególną ostrożność stosując Klarigen w następujących przypadkach:

• przy podawaniu tego leku chorym z niewydolnością wątroby lub nerek, ponieważ lek Klarigen jest wydalany głównie przez wątrobę i nerki,
• dłuższe lub wielokrotne stosowanie klarytromycyny może spowodować nadmierny wzrost niewrażliwych bakterii lub grzybów. W razie wystąpienia nadkażenia należy przerwać stosowanie klarytromycyny i skontaktować się z lekarzem, który zastosuje odpowiednie leczenie,
• może wystąpić oporność krzyżowa i alergia krzyżowa między klarytromycyna a innymi makrolidami, klindamycyną i linkomycyną. Klarytromycyny nie należy łączyć z innymi lekami ototoksycznymi, zwłaszcza aminoglikozydami,
• podczas stosowania antybiotyków o szerokim spektrum opisywano występowanie rzekomobłoniastego zapalenia jelit. Dlatego ważne jest, aby pamiętać o takim rozpoznaniu u chorych, u których w czasie lub po leczeniu klarytromycyna wystąpi silna biegunka,
• chorzy z chorobą wieńcową, komorowymi zaburzeniami rytmu serca w wywiadzie, ciężką niewydolnością serca, nie wyrównaną hipokalemią lub hipomagnezemią, bradykardią (poniżej 50/min), lub jednocześnie stosujący inne leki wydłużające odstęp QT, powinni zachować ostrożność z uwagi na ryzyko wydłużenia odstęp QT,
• brak jest danych potwierdzających skuteczność tego antybiotyku w profilaktyce gorączki reumatoidalnej.

Ciąża
Przed zastosowaniem leku należy poradzić się lekarza.
Lek może być stosowany w ciąży jedynie w przypadkach, gdy w opinii lekarza korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu. Badania na zwierzętach wykazują działanie embriotoksyczne, jedynie w dawkach toksycznych dla matki.

Karmienie piersią
Przed zastosowaniem leku należy poradzić się lekarza
Nie należy stosować leku, gdyż klarytromycyna przenika do mleka kobiecego oraz do mleka zwierząt.

Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
Brak danych na temat wpływu klarytromycyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Należy jednak pamiętać, że podczas stosowania klarytromycyny mogą wystąpić takie działania niepożądane, jak: zawroty głowy, splątanie i dezorientacja, które mogą upośledzać zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

Stosowanie innych leków
Należy poinformować lekarza o wszelkich lekach przyjmowanych aktualnie lub w niedalekiej przeszłości, w tym również o lekach dostępnych bez recepty.

Jednoczesne podawanie z lekami wydłużającymi odstęp QT
U chorych, u których klarytromycynę stosowano jednocześnie z chinidyną lub dizopyramidem opisywano przypadki torsades de pointes. W związku z tym należy unikać takich połączeń lub starannie monitorować stężenia chinidyny lub dizopyramidu w osoczu, aby odpowiednio dopasować dawki tych leków.

W przypadku stosowania klarytromycyny u chorych przyjmujących inne leki mogące wydłużać odstęp QT konieczne jest zachowanie ostrożności (patrz punkt 2).
Opisywano hamowanie metabolizmu cizaprydu i terfenadyny pod wpływem klarytromycyny z dwu lub trzykrotnym wzrostem stężeń terfenadyny w osoczu. Związane to było z wydłużeniem odstępu QT i zaburzeniami rytmu serca, w tym częstoskurczem komorowym, migotaniem komór i torsades de pointes. Podobne objawy opisywano u chorych leczonych pimozydem w połączeniu z klarytromycyna. Jednoczesne stosowanie klarytromycyny oraz terfenadyny, cizaprydu i pimozydu jest przeciwwskazane (patrz punkt 2).

Wpływ klarytromycyny w tabletkach na inne leki
Klarytromycyna jest inhibitorem enzymu metabolizującego CYP3A4 i białka transportowego glikoproteiny P. Nie należy podawać klarytromycyny w czasie leczenia innymi lekami będącymi substratami dla CYP3A4, o ile nie ma możliwości starannego monitorowania stężeń w osoczu, efektów terapeutycznych i działań niepożądanych substratu CYP3A4. Lekarz może zmniejszyć dawkowanie leków będących substratami dla CYP3A4, jeśli są one podawane jednocześnie z klarytromycyna. Ewentualnie, lekarz zadecyduje o przerwaniu stosowania takich leków w czasie leczenia klarytromycyna.

Inhibitory reduktazy HMG-CoA
Klarytromycyna hamuje metabolizm niektórych inhibitorów reduktazy HMG-CoA, co powoduje wzrost stężenia tych leków w osoczu. Jednoczesne stosowanie klarytromycyny i simwastatyny rzadko wiązało się z występowaniem rabdomiolizy. Klarytromycyna może wywoływać podobne interakcje z atorwastatyną i w mniejszym stopniu z ceriwastatyną. Jeśli istnieją wskazania do jednoczesnego leczenia klarytromycyna oraz simwastatyną, atorwastatyną lub ceriwastatyną, chorzy będą starannie obserwowani przez lekarza pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów miopatii.

Pochodne alkaloidów sporyszu o działaniu obkurczającym naczynia (np. dihydroergotamina, ergotamina)
Klarytromycyny nie wolno podawać jednocześnie z pochodnymi sporyszu. Opisano przypadki ergotyzmu z powodu podwyższonego stężenia alkaloidów sporyszu w osoczu.

Benzodiazepiny
Należy unikać jednoczesnego stosowania doustnego midazolamu i klarytromycyny. Jeśli w czasie leczenia klarytromycyną midazolam jest podawany dożylnie, chorego należy starannie monitorować i w razie potrzeby lekarz zmodyfikuje dawkę. Takie same środki ostrożności należy zastosować w stosunku do innych benzodiazepin metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak triazolam i alprazolam.

Cyklosporyna, takrolimus i syrolimus
Rozpoczynając leczenie klarytromycyną u chorych przyjmujących takie leki immunosupresyjne jak: cyklosporyny i takrolimus oraz sirolimus, lekarz będzie kontrolować stężenia w osoczu cyklosporyny, takrolimusu lub syrolimusu i w razie potrzeby zmniejszy ich dawkę. Po odstawieniu klarytromycyny lekarz ponownie dostosuje dawki cyklosporyny, takrolimusu lub syrolimusu biorąc pod uwagę ich stężenie w osoczu.

Digoksyna
Stężenia digoksyny w osoczu mogą się zwiększać podczas jednoczesnego podawania klarytromycyny. Lekarz będzie kontrolować stężenie digoksyny w osoczu podczas rozpoczynania lub przerywania leczenia klarytromycyną.

Warfaryna
Klarytromycyną może nasilać działanie warfaryny. Lekarz będzie kontrolować regularnie czas protrombinowy i odpowiednio dostosuje dawki warfaryny, jeżeli okaże się to konieczne.

Karbamazepina
Klarytromycyną może nasilać działanie karbamazepiny wskutek zmniejszenia szybkości wydalania tego leku.

Teofilina
Podawanie klarytromycyny chorym leczonym teofilina jest związane ze wzrostem poziomu teofiliny w surowicy i możliwością działania toksycznego tego leku.

Zydowudyna
Jednoczesne doustne stosowanie klarytromycyny w tabletkach i zydowudyny u dorosłych chorych zakażonych HIV może być przyczyną zmniejszenia stężeń zydowudyny w stanie stacjonarnym. Aby tego umknąć należy zachować odstęp czasu 1-2 godzin między podaniem klarytromycyny a podaniem zydowudyny. Reakcji tej nie opisano u dzieci.

Ryfabutyna
Jednoczesne podawanie ryfabutyny i klarytromycyny powoduje wzrost stężenia ryfabutyny i zmniejszenie stężenia klarytromycyny w osoczu. Wzrasta również ryzyko zapalenia błony naczyniowej oka związanego z podaniem ryfabutyny.

Flukonazol
Klarytromycyna może zwiększać stężenia flukonazolu w osoczu.

Wpływ innych leków na klarytromycyną
Klarytromycyną jest metabolizowana przez enzym CYP3A4. Silne inhibitory tego enzymu mogą więc hamować metabolizm klarytromycyny powodując wzrost stężenia klarytromycyny w osoczu. Natomiast leki indukujące CYP3 A4 mogą zmniejszać stężenia klarytromycyny w osoczu.

Inhibitory CYP3A4
Ritonavir (200 mg 3 razy dziennie) hamuje metabolizm klarytromycyny (500 mg 2 razy dziennie) powodując wzrost C_max (stężenie maksymalne), C_min (stężenie minimalne) i AUC (pole pod krzywą stężenia leku w czasie) odpowiednio o 31%, 182% i 77%. Prawie całkowicie zostaje zahamowane powstawanie aktywnego metabolitu 14-hydroksylowego. Zmniejszenie dawkowania klarytromycyny prawdopodobnie nie jest konieczne u chorych z prawidłową czynnością nerek, ale dobowa dawka klarytromycyny nie może przekraczać 1 g (500 mg 2 razy dziennie). U chorych z upośledzoną czynnością nerek dawkę klarytromycyny należy zmniejszyć. U chorych z klirensem kreatyniny między 30 a 60 ml/min dawkę klarytromycyny należy zmniejszyć o 50% zaś u chorych z klirensem kreatyniny <30 ml/min dawkę zmniejsza się o 75%.
Pomimo iż stężenia klarytromycyny i omeprazolu w surowicy mogą się zwiększać w razie jednoczesnego podawania tych leków, nie ma potrzeby modyfikowania dawek. Stężenie klarytromycyny w surowicy może się zwiększyć w przypadku jednoczesnego podawania leków zobojętniających kwas żołądkowy lub ranitydyny. Nie ma jednak konieczności zmiany dawkowania.

Leki indukujące CYP3A4
Leki indukujące CYP3A4 (np. ryfampicyna, ryfabutyna, fenytoina, karbamazepeina, fenobarbital, ziele dziurawca) mogą pobudzać metabolizm klarytromycyny. Może to być przyczyną uzyskiwania stężeń subterapeutycznych klarytromycyny i zmniejszonej skuteczności tego leku.
W przypadku podawania klarytromycyny jednocześnie z efawirenzem, lekiem indukującym CYP3A4, stwierdzono zmniejszenie AUC dla klarytromycyny o 39% i wzrost AUC dla aktywnego metabolitu 14-hydroksylowego klarytromycyny o 34%.
Dlatego w takich przypadkach konieczne może być zwiększenie dawki klarytromycyny i monitorowanie jej bezpieczeństwa i skuteczności, o czym zadecyduje lekarz. Kontrolowanie stężeń w surowicy leku indukującego CYP3 A4 może być konieczne z uwagi na to, że stężenia te mogą wzrastać na skutek hamowania CYP3A4 przez klarytromycynę.

Leczenie zakażeń H. pylori:
Mimo, że jednoczesne stosowanie klarytromycyny i omeprazolu doprowadza do wzrostu stężenia tych leków w surowicy, to nie ma konieczności zmiany dawkowania, o czym zadecyduje lekarz.
Przy stosowaniu zalecanych dawek nie ma istotnych klinicznie interakcji pomiędzy klarytromycyną a lansoprazolem.

3. Jak stosować lek Klarigen

W przypadku stosowania dawki 250 mg 2 razy na dobę należy stosować tabletki 250 mg, gdyż tabletek 500 mg nie można dzielić.

Chorzy z zakażeniami układu oddechowego, skóry i tkanek miękkich

Dorośli: Lek Klarigen tabletki jest dostępny w dwóch dawkach: 250 mg i 500 mg. Zwykle stosuje się 250 mg 2 razy na dobę przez 7 dni, w ciężkich zakażeniach dawkę można zwiększyć do 500 mg dwa razy na dobę przez 14 dni.

Dzieci powyżej 12 roku życia: dawkowanie jak u dorosłych.

Dzieci poniżej 12 roku życia: nie zaleca się stosowania leku Klarigen tabletki.

Eradykacja H. pylori u chorych z chorobą wrzodowa dwunastnicy (dorośli)

Terapia trójlekowa (7 - 14 dni): klarytromycyna 500 mg 2 razy na dobę, inhibitor pompy protonowej z amoksycyliną 1000 mg 2 razy na dobę przez 7-14 dni.

Terapia trójlekowa (7 dni): klarytromycyna 500 mg 2 razy na dobę, inhibitor pompy protonowej z metronidazolem 400 mg 2 razy na dobę przez 7 dni (zaleca się przeprowadzenie badań wrażliwości jeżeli potencjalna skuteczność leczenia metronidazolem jest niepewna).

Terapia trójlekowa (7 dni): klarytromycyna 500 mg 2 razy na dobę, inhibitor pompy protonowej z amoksycyliną 1000 mg 2 razy na dobę lub metronidazol 400 mg 2 razy na dobę przez 7 dni.

Terapia trójlekowa (10 dni): klarytromycyna 500 mg 2 razy na dobę z amoksycyliną 1000 mg 2 razy na dobę z inhibitorem pompy protonowej przez 10 dni.

Terapia dwulekowa (14 dni): zazwyczaj stosuje się klarytromycynę 500 mg 3 razy na dobę przez 14 dni. Klarytromycyna powinna być podawana z inhibitorem pompy protonowej.

Tabletki należy połykać w całości i popijać płynem.

Chorzy w podeszłym wieku: tak jak dorośli.

Niewydolność nerek: zmiana dawkowania nie jest zazwyczaj potrzebna z wyjątkiem chorych z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). U tych chorych lekarz zmniejszy dawkę o połowę, np. do 250 mg raz na dobę lub w cięższych zakażeniach do 250 mg dwa razy na dobę.

Niewydolność wątroby: zmiana dawkowania nie jest zazwyczaj potrzebna, jednak należy zachować ostrożność przy stosowaniu klarytromycyny u chorych z niewydolnością wątroby.

Ponieważ pokarm nie wpływa na dostępność biologiczną leku, Klarigen można stosować bez względu na pory przyjmowanych posiłków.

W przypadku wrażenia, że działanie leku jest za mocne lub za słabe należy zwrócić się do lekarza.

W przypadku zastosowania większej dawki leku Klarigen niż zalecana:
Doniesienia wskazują, że przyjęcie dużych ilości klarytromycyny może być przyczyną objawów żołądkowo-jelitowych. U jednego pacjenta z chorobą dwubiegunową w wywiadzie, który przyjął 8 g klarytromycyny, wystąpiły zaburzenia psychiczne, zachowania paranoidalne, hipokalemia i hipoksemia. Objawy niepożądane występujące po przedawkowaniu należy leczyć płukaniem żołądka i leczeniem podtrzymującym. Podobnie jak w przypadku innych makrolidów, stężenia klarytromycyny w surowicy nie zmieniają się znacząco pod wpływem hemodializy czy dializy otrzewnowej.

4. Możliwe działania niepożądane

Podobnie jak wszystkie inne leki lek Klarigen może powodować objawy niepożądane.
U dorosłych przyjmujących klarytromycynę w tabletkach najczęściej opisywano następujące działania niepożądane: biegunka (3%), nudności (3%), zaburzenia smaku (3%), dyspepsja (2%), bóle brzucha /dyskomfort w jamie brzusznej (2%) i bóle głowy (2%).

W niniejszym punkcie działania niepożądane zostały zdefiniowane w następujący sposób:
Bardzo częste (>1/10), częste (>1/100, <1/10), niezbyt częste (>1/1000, <1/100), rzadkie (>1/10000, <1/1000), bardzo rzadkie (< 1/10000).

Zakażenia i infestacje
Częste: kandydoza jamy ustnej
Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków, dłuższe stosowanie może być przyczyną nadmiernego wzrostu mikroorganizmów niewrażliwych na lek.

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Niezbyt częste: zmniejszenie liczby leukocytów
Bardzo rzadkie: trombocytopenia.

Zaburzenia układu immunologicznego
Niezbyt częste: reakcje alergiczne od pokrzywki i łagodnych zmian skórnych po anafilaksję.

Zaburzenia psychiczne
Bardzo rzadkie: lęk, bezsenność, halucynacje, psychoza, dezorientacja, depersonalizacja, koszmary senne i splątanie

Zaburzenia układu nerwowego
Częste: bóle głowy, zaburzenia smaku
Bardzo rzadkie: zawroty głowy, parestezje, drgawki

Zaburzenia ucha i błędnika
Rzadkie: szum w uszach
Bardzo rzadkie: odwracalna utrata słuchu

Zaburzenia serca
Bardzo rzadkie: wydłużenie QT, częstoskurcz komorowy i torsades de pointes

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe
Częste: nudności, biegunka, wymioty, bóle brzucha, dyspepsja, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, odwracalne przebarwienia zębów i języka oraz zaburzenia smaku np. metaliczny lub gorzki smak w ustach
Bardzo rzadkie: zapalenie trzustki. Podczas stosowania klarytromycyny opisywano bardzo rzadkie przypadki rzekomobłoniastego zapalenia jelit, którego nasilenie może się wahać od łagodnego po zagrażające życiu.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Niezbyt częste: zaburzenia czynności wątroby, które są zazwyczaj przemijające i odwracalne, zapalenie wątroby oraz cholestaza z lub bez żółtaczki.
Bardzo rzadkie: niewydolność wątroby prowadzącą do zgonu opisywano przede wszystkim u chorych z istniejącą wcześniej chorobą wątroby lub przyjmujących inne leki hepatotoksyczne

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Bardzo rzadkie: zespół Stevens-Johnsona i martwica toksyczno-rozpływna naskórka

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, tkanki łącznej i kości
Niezbyt częste: bóle stawów, bóle mięśni

Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Bardzo rzadkie: śródmiąższowe zapalenie nerek, niewydolność nerek

Badania
Częste: podwyższone stężenie azotu mocznikowego we krwi (BUN)
Niezbyt częste: wydłużenie czasu protrombinowego, podwyższone stężenie kreatyniny w surowicy, nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych (podwyższone stężenia transaminaz).
Bardzo rzadkie: przypadki hipoglikemii obserwowano przede wszystkim u chorych leczonych jednocześnie lekami przeciwcukrzycowymi i insuliną.

5. Przechowywanie leku Klarigen

Lek przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci. Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.

6. Inne informacje

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego

Merck Sp. z o.o.
ul. Aleje Jerozolimskie 178
02-486 Warszawa
tel. 53 59 700

Data zatwierdzenia ulotki: 10.07.2006